Storythai

เฮ้อออออออออออ 

ชีวิตหลังจากนี้จะสงบสุขเหมือนคนปกติแล้ว (แต่ก็แค่พักนึง)

วันนี้ดั๊บกลับไปเรียบร้อย  บอกตามตรงว่าเหนื่อยเหลือเกิน (ไม่มีใครบังคับ แต่เต็มใจเหนื่อย)

หนึ่งเดือนครึ่งที่ชีวิตไม่ค่อยสงบสุข  เป็นวงจรชีวิตอุบาทว์อ่ะ

ตื่นสิบโมง เลิกงานห้าทุ่มกว่า แล้วไปนั่งหน้าบ้านดั๊บ

วันไหนฟิตหน่อยก็รอยันตีห้า แล้วนั่งรถไฟเที่ยวแรกกลับ

วันไหนร่างกายรับไม่ไหว ก็นั่งแท๊กซี่กลับ  นั่งเล่นเนต

แล้วได้นอนวันละสามสี่ชม.  ส่วนมากมีแต่ชีวิตแบบนี้

สภาพถึงเหมือนศพเข้าไปทุกวัน

ถ้าวันไหนเป็นวันหยุด  ใช่ว่าจะได้หยุดจริงๆ

ดันต้องตื่นเช้ากว่าปกติ  ไปนั่งรอดั๊บ ..เช้ายันค่ำอีก

มันก็หนุกดีนะ  หนุกเพราะได้เจอเพื่อน หนุกที่ได้นินทาคน ฮ่าๆๆ

คือ วันไหนไม่เจอดั๊บไม่เป็นไรนะ  ขอแค่เจอเพื่อนได้มีคนเม้าท์ด้วยก็พอ

วันไหนไม่มีเพื่อนอยู่ เราก็ไม่อยู่รออ่ะ เราขี้เบื่อ แล้วไม่ค่อยมีสมาธิด้วย

ต่อให้รอ เราก็นั่งเล่นเกมส์ ไม่เคยสนใจจะมองประตูเข้าออกอ่ะ ฮ่าๆๆ

ทุกครั้งที่เจอคือเพื่อนต้องดึงเราไป เราไม่ยอมวางเกมส์ซะที ฮ่าๆ

เมื่อวันอาทิตย์ วันหยุด แต่แอบแย่หน่อย  เพราะดงบังเลย ต้องตื่นเช้าไปส่งดงบัง

แล้วกลับบ้านมานอน ตื่นอีกทีเลยห้าหกโมงเย็นเลย มันเลยติดขัดไปหมด

ออกไปไม่ทัน คยูจงยองแซงออกไปเที่ยวแล้ว .. ช้าไปห้านาที เซ็งเลยเหอะ

คจ.ยซ.ออกไปพร้อมกัน คงไปเที่ยวด้วยกันแป๊ปนึง แล้วคจ.แยกไปกะบริษัท

เลี้ยงส่งยกแรก  เพราะงานนั้นมีแค่ลด.กะคจ.  เรานี่แบบ กะเจอคจ.เต็มที่

อุ๊ยบังเอิญ (เหรอออ) สรุป  มัวแต่นั่งแดก คจ.ออกไปตอนไหนไม่รู้คนเดียว

(ไปสมทบกะยซ.อีกรอบ) เลยเจอแต่ลด.คนเดียว เมามายไม่ได้สติ

โคดขำเลย ไม่เคยเจอลด.สภาพนั้น เมาไม่ได้สติ สต๊าฟต้องแบกขึ้นหลังไปส่งห้องเลย

ไอ้เราก็นะ..ไปไหนไม่ได้ ตอนแรกจะบอกเพื่อนละ นั่งแท๊กซี่กลับก่อนนะ

แต่ก็ไม่อยากทิ้งเค้าไว้ เลยนั่งอยู่เป็นเพื่อนเค้ายันเช้า  ไม่ได้นอนไปอีกวัน..

แล้ววันจันทร์ไปทำงาน สภาพเบลอๆ เพราะต้องเปิดร้านด้วยเหอะ

ตกดึก เอาอีก  มัวแต่นั่งเอ้อระเหย นั่งกินข้าวกะไอ้บี ไม่รีบออกไป

เราเลยคลาดไปอีกห้านาที (อีกแร้วววว) คยูจงเข้าอัดเสียงตั้งแต่สองทุ่ม

แล้วออกมาอีกทีห้าทุ่มครึ่งไง เราดันใจเย็นไปหน่อย เหอะๆๆ

ไม่ได้เจออีกรอบ (ไม่ได้เจอคยูจงครบหนึ่งอาทิตย์พอดี)

เราเลยกลับบ้าน อาบน้ำสระผม เตรียมนอน

เพราะวันนี้ ดั๊บต้องกลับเกาหลี (แล้วเราก็ต้องไปเที่ยวดิสนีย์ด้วย นัดกันกะพวกแก้วไว้แล้ว)

คือยังไงก็ต้องนอนอ่ะ ไม่งั้น สภาพร่างกายคงย่ำแย่

สรุป  กะลังเอนตัวลงนอน  เพื่อนโทรมาทันที จะเอาไง

เค้ารอยซ.ตอนอัดเสียงที่สตูเสร็จ (ตีสองกว่า) แล้วตามไปหน้าบ้าน

เห็นยซ.เข้าไป  แต่เห็นมันเนะกะคยูจงออกมาขึ้นรถ ...

ไม่รู้ว่าไปไหน เพราะเค้าก็ไม่ได้ตาม แต่เค้านั่งเดากันเอง ว่าน่าจะเป็นที่ไหน

สรุปว่าเดาถูกที่ มาเลี้ยงส่งกันอีกรอบ โทรมาตอนดั๊บกะลังเดินเข้าร้าน อ่ะ

ตีสองสี่สิบนาที ..เราเลย เอาวะ  ไม่ได้เจอเป็นอาทิตย์ แล้วกลัวว่าจะไม่ตื่นไปส่งสนามบินด้วย

เลยบึ่งออกไปเลย  คือร้านมันเป็นกระจกใส  ก็นั่งมองอยู่ซักพัก แล้วตัดสินใจ

เข้าไปกินกันเหอะ พวกนั้นไม่ว่าหรอก  ฮ่าๆๆ 

เปิดประตูเข้าไปปุ๊ป แม่งหันมามองทั้งโต๊ะ  (เพราะเค้ารอจองมินกัน )

เราทำเป็นไม่เห็น ไม่สนใจ แล้วเข้าไปนั่ง

แต่ไม่ได้ไปยุ่งไร นั่งกินไปเรื่อยๆ  แล้วจม.ก็เข้ามา 

ทุกคนโอเค น่ารัก  เค้าก็พูดคุยกันปกติ

คือจิงๆคุยเกาหลีกันก็ได้นะ ... สต๊าฟรู้ภาษาเกาหลีกันทั้งนั้น

ไม่ต้องพูดญี่ปุ่นให้พวกเราเข้าใจก็ได้  เรื่องบางเรื่อง

ใครในวงจะทะเลาะอะไรกัน  อย่าให้แฟนรู้จะดีกว่า เหอะๆๆ 

จองมินก็ดี๊ดี หันมายิ้ม มาโค้งให้

คยูจงนี่เดินมาอ่อยแถวโต๊ะแล้วยิ้มให้รอบนึง

หลังจากนั้นก็ไม่มีอีก นั่งเมากันต่อไป  เหอะๆๆ  ศิลปินก็เมา เราเองก็เมา (นานๆที)

มันเนะก็เมาหน้าแดงเชียว โคดน่ารัก

(ยองแซง ไปหากิ๊ก  ฮี่ๆๆๆ  )

คือ  ตอนคจ.ออกจากสตู  มีเคือง  เพื่อนเราบ่นเป็นชุดเลย เหอๆๆ

เราไม่สนอ่ะ  อยากทำไรทำไป  คือ มันจะมีแฟนคยูจง น่ารักมากๆๆๆ สวยมากๆๆๆ(เหมือนคาเอร่า คิมุระ)

คือ  เป็นโอคินิของคยูจงเลยว่างั้น  คือคยูจงเค้าก็ชอบคนนั้นแหละ  เหอๆๆ

แล้วเมื่อวานมันออกนอกหน้าไปหน่อย เพื่อนเราเลยบ่นเป็นชุด ทำให้เราเซ็งไปด้วย

ถ้าเราอยู่ตอนนั้น แล้วมัวแต่พิศวาสยัยนั่นแล้วไม่สนใจแฟนคนอื่นนี่   เราหันไปหาจองมินแน่

แต่เมื่อวานเราไม่อยู่ไง ฮ่าๆๆ  เพื่อนเราก็นอย 

ถ้าไปชอบใครก็เอาเหอะ แต่อย่าลืมแฟนคลับตัวเอง  เซอวิสให้เท่าๆกันเว้ย ไม่งั้นเคืองอ่ะ

แล้วประกอบกับ ร้านอาหารเมื่อคืนอ่ะ  จองมินเค้าดีกว่าคยูจง ค่อนข้างเยอะ

คะแนนเลยไปกองอยู่กะจองมิน  กลับถึงบ้านแล้วยังโหมดจองมินมากกว่าคยูจงไง เหอๆๆ

พอกินกันเสร็จ (เกือบตีห้า)  เพื่อนเราเค้าเมนยองแซงกัน เลยโดนบังคับให้อยู่หน้าบ้านยันเจ็ดโมงด้วยกัน..

นึกสภาพ  คยูจงเข้าบ้านแล้ว แต่เราต้องนั่งอยู่ต่อไป เพื่อยองแซง....  เพื่อคนที่ไม่ได้ชอบ  เหอะๆ

แต่ก็เกรงใจ  อยู่ด้วยก็ได้ เมื่อวานที่ไปนั่งรอร้านอาหาร มีแค่เรา อุซาโกะ(ลด.) อิกุมิ(ยซ.)

ได้ข่าวว่าคนที่เค้าชอบทั้งคู่ก็ไม่อยู่แต่เค้าก็รอคจ.เป็นเพื่อนเราอ่ะ เหอๆๆ 

เจ็ดโมงครึ่งถึงบ้าน เก้าโมงครึ่งต้องตื่นไปสนามบิน

แล้วส่งเสร็จต้องไปดิสนีย์ต่อ    มันเป็นวันหยุดที่..นรกชัดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ตื่นสายด้วย แต่ก็ยังไปทัน รอดตัวไป  ไปถึงก่อนดั๊บสิบนาทีเอง

แฟนก็เยอะ  การ์ดก็เยอะ ตอนดงบังแม่งคนยังน้อยกว่าเยอะมากกก

แฟนห้ามเข้าสนามบินอีก แต่เราก็เข้าไป(ก่อนที่ดั๊บจะเข้ามา)ในช่วงชุลมุน

การ์ดคนนึงมันเล็งเราไว้ละ  ยื่นจดหมายให้คยูจง   คยูจงก็ยื่นมือมารับละ

แต่โดนการ์ดตัวดีแม่งปัดออก  เซ็งไหมมมมมมมมมมมมม

หน้าเราแบบ  มึง..มาจากไหน กะลังส่งมอบยาบ้ากันอยู่

หน้าคจ.ก็แบบ ...ยื่นไปรับแล้ว ..ช่วยไม่ได้ ..........การ์ดกันเอง

แต่เราวิ่งตื้ดๆไปแถวก่อนเข้าเอ็กซเรย์อีกรอบ  มันมีเชือกกัน

แล้วดีหน่อยที่การ์ดมันก็เข้าไปถึงตรงนั้นไม่ได้ มันก็กันได้แค่ด้านนอก

แล้วดั๊บอีกสามคนเดินมาที่หลัง (คจ.คนแรก)

เค้าก็ยืนรอเพื่อน  เราอยู่แถวนั้นพอดี คจ.คนดีเดินมาหา แล้วมาเอาจดหมายไป

ไงล่ะ  จองมินกระเด็น คยูจงกลับมาอยู่ในใจเหมือนเดิม ฮี่ๆๆๆ (แหวะ)

คราวนี้ เข้าถึงตัวยากมากๆ  เหมือนไม่มีใครได้ให้ของเลย

(แต่ถ้าเป็นจองมิน คิดว่าให้ได้นะ  จองมินเดินตามเก็บหมด ฮ่าๆ)

บราโว่มาก  คยูจงแรง การ์ดกระเด็นเลย เดินเข้ามาหาเพื่อจดหมายฉบับเดียว

(จดหมายผิดซองป่าววะ  เขียนถึงผิดคนนี้กูซวย เหอะๆๆ)

ไปดิสนีย์ก็กรี๊ดได้มันส์สะใจมาก แสบคออยู่เนี่ย

แถมหมดตัวอีกต่างหาก  หมดไปเกือบสองหมื่น  ซื้อของโคดไร้สาระ เหอะๆๆ

แต่อยากบอกว่า ถ้าอยากไปเที่ยวดิสนีย์ อย่าไปหน้าร้อนนะ

ทรมานสุดๆ เหนียวเต

ปล.แมนชั่นนั้น มียามะพี  คุซานางิสแมป (ฝั่งหรู)

ดับเบิ้ลเอส จิน ยาโอโทเมะ ทาเคะอุจิยูทากะ..(ฝั่งตึกใหญ่)

เหมือนมีดาราอยู่อีก แต่เราไม่รู้จัก  แค่นี้ก็เพียงพอละ เหอๆๆ