Storythai

ฮี่ๆๆ  อารมณ์ดี  ช่วงนี้เหมือนเจอดงบังถี่เกินไป  -_-"
ตอนแรกไม่ค่อยอยากเจอ เพราะมีคดีติดตัวอยู่ ตอนนี้ไม่กลัวละ
โจ๊กๆ  ฮ่าๆๆ  ต่างคนต่างขำล่ะวะ  ลืมๆไปละกันเรื่องวันนั้น
เราถือว่าเราไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ดังนั้น..จจ. ทำเป็นไม่เห็นเราตามชชซ.ด้วยได้ป่ะ
เจ๊ากันละนะ ฮ่าๆๆๆ

เมื่อวันอาทิตย์ ตื่นแต่เช้า(เหรอวะ) จริงๆ ถ้างกหน่อย
ไปแบบประหยัด ต้องตื่นตีสี่ครึ่งอ่ะ แต่บีโทรมาปลุกตีสี่ครึ่ง
เรายืนยันว่าจะไม่ตื่น ให้โทรมาปลุกใหม่ตีห้าครึ่ง.. คือถ้าคิดจะนั่งรถไฟรอบหกโมง..
ก็ต้องยอมเสียแพงล่ะวะ เพราะต้องนั่งสกายไลน์เนอร์.. ทำไงได้อ่า
อยากนอนนี่นา  เครื่องลงเจ็ดโมงยี่สิบห้า
แต่เราไปถึงเจ็ดโมงครึ่ง ชิลๆ เวลาเหลือเฟือ
เพราะในนาริตะเดินนานชิปหาย  กว่าจะรอโหลดกระเป๋า
อุตส่าห์ลุ้น ว่าน้องจะบินมากะใคร น้องห้าคน ที่แท้มากะเต้าหู้นี่เอง
ไอ้ที่ไปตามในเกท ไม่มีใครบอกกูเลยซักคน  ถ้าเต้าหู้ไม่กลัวอ่ะ เค้าใจดี อิๆๆ
วันนั้นทั้งสนามบินมีแฟนอยู่สิบสี่คน (คนที่เราบอกเที่ยวบินไปรวมทั้งเรา มีเก้าคน)
มีคนไม่รู้จักอยู่ห้าคนอ่ะ แต่เอาเหอะ  ก็ถือว่าน้อยกว่าที่คิด
ปกติวันอาทิตย์มันวันหยุด มีมาสิบสี่คนนี่ถือว่าน้อยเลยนะเนี่ย

ตอนแรกที่กลัวอีกอย่างกลัวน้องๆ เห็นว่าที่ไทย อารมณ์ไม่ดีกัน
ไม่รู้ใครไปทำไรไว้แหละ รู้ตัวอยู่  จะด่าก็ไม่ได้แฮะ ตัวเองทำไรยังไม่รู้สึกตัว
คนอื่นด่าไปก็คงเท่านั้น เหอๆๆๆ

จจ.เดินออกมาคนสุดท้ายเลยอ่า  คือคราวนี้ มีของเถื่อนขนไปเซ่นไหว้จจ.
ฮ่าๆๆๆ  มันคงคิดเนอะ เมื่อก่อนให้ของมีราคา เด๋วนี้กูเริ่มเถื่อนๆส่อสันดาน
และส่อสถานการณ์เงินปัจจุบัน ที่แปรผกผันกะตลาดหุ้นนิเคอิ เฮ้อออ
ทำไงได้ ทุกวันนี้ยังต้องยืมเงินไอ้บีเลยว่ะ มีแต่หนี้ เบื่อชิป 
แค่ถ่อสังขารไปสนามบินได้นี่ก็กัดฟันยอมเสียเงินสุดๆละนะ  ฮือๆๆ
(หลังวันที่สิบห้าเราจะรวย    รอเงินเดือนออกก่อนเห้อ)
ไอ้บีให้ของไปละน้าาา เดินสบายเลย แฟนก็ไม่ค่อยมี
ที่สำคัญ แฟนจจ.เหมือนมีแค่สามคน ฮ่าๆๆ เรา บี ยูโกะ
แค่นี้เองว่ะ ดีละ  เราประกบซ้าย บีประกบขวา  ยื่นของให้
ต้องรับล่ะวะ  (แจจุงเคยไม่รับของด้วยเหรอ  ตอนแรกกลัวว่าจะเป็นครั้งแรกที่จะไม่รับ เหอะๆ)
ขำๆดี  เรายืนมองพาสปอร์ตน้องๆ  จจ.ถือมาเป็นตั้ง ของทุกคนเลย
มืออีกข้างถือกระเป๋า พอลสมิทสีขาวใบใหม่  (แอบมองอยู่) สวยดีนะ
มาทำเป็นถือกระเป๋าคู่ พอลสมิทคู่เลย ใครให้ไปวะ ยุนแจ คู่กันพอดีเลยเว้ยเฮ้ย
พอถึงรถ  ทุกคนเข้าไปนั่ง (รวมทั้งจจ.ด้วย)  จจ.เอาของไปเก็บในรถเสร็จ
เดินออกมาโชว์ตัว แฟนเซอวิสใหม่อีกรอบ เหอะๆๆ จริงๆมาเป็นเบ๊
แบกกระเป๋าของเพื่อนทุกคนไปไว้ท้ายรถ  (อีคนขับรถไร้ประสิทธิภาพ จจ.เลยต้องมาขนเองเลย)
จนขนของขึ้นรถเสร็จ รถทำท่าจะออก แต่ไม่ออก ..
แล้วอยู่ดีๆ กลายเป็นประตูเปิด ชางมินลงมา..ตามด้วยเซีย
สรุป ..อีคนขับรถต้องพาเซียไปเข้าห้องน้ำ  เหอะๆๆ
ตอนแรกนึกว่าปวดฉี่ พอเข้าใจอยู่ กว่าจะกลับเข้าถึงตัวเมือง มันเป็นชม.ๆเลย
รีบไปปลดปล่อยฉี่ก่อนก็ไม่แปลก..ไปๆมาๆ  เซียหายไปเป็นสิบนาทีอ่ะ
คือมันเป็นช่วงเวลาอันมีค่าของเราว่ะ เราเกลียดไอ้คนขับรถมาก
สันดานเสีย (อุรุไซ่ที่รักฮุงยังดีซะกว่า)  แต่นี่คือ เซียไปปุ๊ป
น้องนั่งกันในรถสี่คน แต่ก็เห็นแต่ยุนล่ะวะ เพราะมันนั่งหน้า ฟิล์มใสแจ๋ว
ไอ้ที่นั่งกันข้างหลังอ่ะดำปิ๊ด ไม่เห็นห่าไรหรอก  เลยเห็นคนเดียว
ไอ้เพื่อนเราก็แบบ..อยากให้ของๆๆ เราเลย เอาไง จะให้ฝากผจก.ให้ไหมอ่ะ
ถ้าจะฝากผจก.ให้ จัดการให้ คนนี้ใจดี ทีนี้เราเลยเดินสายส่งของ
ก่อนอีคนขับรถไปส่งเซียขี้ มีชี้สั่งด้วยนะ ให้กลับบ้านไป อย่าเข้าใกล้
อย่าเดินเข้ามาถึงเส้นนี้ (แต่กูเข้าอ่ะ ตอนมันไม่อยู่ ไปหาเต้าหู้ผู้ใจดี)
ชิลๆเลย ฝากของให้มิกกี้ ก็บอกเต้าหู้ไป อันนี้มิกกี้นะๆๆ
ยูโนก็เปิดกระจกมารับของแล้วส่งต่อไปข้างหลังให้มิกกี้
ซักพักอีกคนมาละ ฝากให้เซีย.(ที่กะลังไปขี้ ณ ตอนนั้น)
อันนี้ ชางมินเปิดประตูรถมารับ ก็งงๆ ทำไมมันต้องสลับกันรับของด้วย แต่ก็ดี เหอะๆๆ
จนเซียขี้เสร็จ จากไป  วันนี้ยกความดีความชอบให้เซีย เลยได้เห็นนานเลย
ยี่สิบนาทีได้ เหอๆๆๆๆ 
จบ วันอาทิตย์ หิมะตกหนักมาก ทรมานสังขารตื่นเช้าไม่พอ
เวลาเดินถนน ต้องจิกปลายเท้าตลอด ไม่งั้นลื่นหัวแตก เฮ้อออ

เข้าวันจันทร์ ตอนเช้าไปทำงาน ตอนเย็นไปอัดมิวสิคเจแปน
ไม่ได้เจียมกะลาหัว ว่าพ่อตัวเองจะมายี่ปุ่น (เย็นวันนั้น)
คือปฏิเสธไม่ไปด้วยแล้วไง บอกติดงาน จริงๆติดงานดงบังอ่ะ เหอๆๆ
เปิดให้เข้าหกโมง เริ่มอัดทุ่มครึ่ง เราเสือกลืมฮากากิไว้ที่บ้าน
กลับไปเอาฮากากิ กว่าจะถึงฮอลล์ นู้นนน หกโมงสี่สิบห้าได้
มาแบบชิลๆ ไม่ซีเรียส คราวนี้ดูฟรี เพราะเสือกได้บัตรเอง
ชื่อตัวเองเลยเหอะ ไม่เสียเงินออค ได้ที่ตรงไหนก็ถือว่าคุ้มล่ะวะ
สรุป.. เห็นที่นั่งแล้วต้องขยี้ตา

ชั้นหนึ่ง  บล็อกซี (เซนเตอร์) แถวสี่ (จริงๆเป็นแถวที่สาม เพราะว่า ไม่มีแถวที่หนึ่ง)
เบอร์สี่  คือ..มันซ้ายสุดๆ  อยู่มุมเซียเลย แต่ก็เอาเหอะ
เราชอบนั่งมุมซ้ายอยู่ละ เพราะมันจะเห็นหน้ายุนชัดๆ และแจชัดๆ
(เพราะเวลาแจเซียร้องมองหน้ากัน มันต้องหันหน้ามา) 
เพลงเพอเพิล เต้นสนุกสนานดี คราวนี้เหมือนมันให้ร้องนานกว่าปกติ
เหมือนตัดออกไม่เยอะเท่าไหร่  สนุกสนาน มากระตุ้นต่อมป้าๆ
ตั้งแต่เพลงแรก (อัดเป็นวงแรกเลยเหอะ  )
คือ ดงบังมาร้องสองเพลง  ถูกใจป้าเป็นที่สุด  เพอเพิล กะฟอเอเวอร์
แล้วที่แรงได้ใจคือ มันร้องผิด(หรือเปล่าวะ) ตอนฟอเอเวอร์
ร้องจบละ เข้าหลังเวทีละ หันมาบ๊ายบายแฟนสนุกสนาน
ซักพัก พิธีกรบอกใหม่  เอ่อ แฟนที่ลุกออกไปแล้วรีบกลับมานั่งที่ด่วน
สรุปคือ ฟอเอเวอร์เลิฟต้องอัดใหม่ ฮ่าๆๆๆ  เป็นงานที่คุ้มค่าแบบไม่ต้องเสียเงิน
กลายเป็นดูน้องร้องสามเพลง เหอะๆๆ  ร้องผิดบ่อยๆก็ดีอ่ะ เราชอบ จะได้ดูมากขึ้น
ที่มันคงจะดีเกินไป  เพราะยูโนเห็น... อืม ......
ตอนร้องฟอเอเวอร์เนี่ยแหละ ที่หันมามอง
(นั่นเรื่องปกติ ยูโนแม่งเห็นตลอด ถ้านั่งหน้าๆหน่อยอ่ะนะ
ถ้าอยู่ชั้นสามแล้วยังเห็น จะตามไปกราบทั้งตระกูลเลย)
กะแจจุงเหมือนจะไม่ได้อะไร  แค่รู้สึกว่าหล่อเฉยๆ ตอนเพอเพิล หล่อน้าาา
เซตผมแบบนั้น (แต่บีชอบผมแบบปกติมากกว่า)
แต่ตอนร้องฟอเอเวอร์ใหม่  กูว่า..คนร้องผิดเป็นแจจุงแน่
เดินออกมาแล้วยืนหัวเราะ กึกๆๆ อยู่คนเดียว(จับผิดได้เลย)
พอร้องเสร็จ ตอนเดินเข้า หันมาบ๊ายบายให้ด้วยน้าาาา
คือเห็นอ่ะ ยังไงก็ต้องเห็น หันมาก็ต้องเห็นกูกะบีเลย เพราะมันไม่มีใครบังเลย
จบ ...ไปนั่งกินอาหารเกาหลีที่แสนจะไม่อร่อยกันกะบีสองคน
จบวันจันทร์

วันอังคาร  ไปช็อปปิ้งมากะป๊า  ถอยกล้องมาใหม่อีกตัว
เด๋วไว้กลับไทยคราวหน้าจะยืด  เอาของเก่าไปแลกของใหม่ (นิสัยของกู)
ตอนนี้ปล่อยให้ใช้กันไปก่อนละกัน ฮี่ๆๆ
ตอนเย็นไปทำงาน ป๊าแม่ง..โคดลำเอียง
เมื่อวานโยไปหาป๊า (เพราะเราบอกว่าติดงาน)
ไปนั่งกินเนื้อย่างกัน ไปกันหมดอ่ะ เกือบสิบคน หมดไปแสนเยน.........
ขากลับจากร้านอาหารมาที่บ้าน ก็นั่งแท๊กซี่ด้วยน้าาาา
มาวันนี้ ป๊าไปกะเรา...........เดินช็อปปิ้งเสร็จ..
ป๊าอยากกินผลไม้  และ ..อยากกินคัพนู้ดเดิล กูฟังแล้วแบบ
ห๊า ไรนะป๊า หนูหิวข้าววว พอบอกอยากกินข้าว ด่าอีก
กินพวกผักๆไรพวกนี้เยอะๆ อย่ากินมากเด๋วอ้วน  ห่าาาาา
กูหิว  ก็ไม่ให้กินอีก ต้องกินมาม่าเนี่ยนะะะะะะะะะะะะะะะะะะ
แค่นั้นไม่พอ จากบ้านไปส่งป๊าที่โรงแรม 
คือพยายามถามยืนยันหลายรอบ  .. จะไม่นั่งแท๊กซี่จริงเหรอ..
กระเป๋าหนักนะ(แล้วกูต้องถือ เมื่อวานไอ้โยถือกระเป๋าเปล่ามาบ้าน
วันนี้ป๊าช็อปสนุกสนาน กระเป๋าหนักมาก แล้วกูต้องถือ!!!)
คือป๊ายืนยัน นั่งรถไฟละกัน........................

ทำไมทริปเมื่อวานกะวันนี้ต่างกันจังเลยอ่ะ
ไอ้โย..เนื้อย่างเป็นแสน  และ แท๊กซี่
อียุ้ย..คัพนู้ดเดิ้ลร้อยเยน  และ รถไฟ
ป๊ารักลูกไม่เท่ากันจิงๆด้วยอ่าาา 
แถม เดินๆช็อปปิ้งอยู่ พูดเป็นระยะๆ
ประหยัดเงินหน่อยนะลูก  (หรือเป็นนัยๆว่า มึงเลิกตามดาราซะทีToT)

นอนดีกว่า พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้า (กูว่าไม่ตื่นแน่)

ปล. อยากไปยุโรปปปปปปปปปปปป

ปล.สอง ยังไม่ลืม ฮายาชิ เคนอิจินะ  จุ๊บๆ

6feb 08 10:52am
ทุเรดตัวเอง นอนมากไปป่าววะ เมื่อวานอุตส่าห์นอนเร็ว..
ว่าจะไปส่งดงบังกลับเกาหลี  งานนี้อีกนานกว่าจะได้เจอ ฮ่าๆๆ
สมพรปากมาก ตอนบบ.มา ดงบังห้ามอยู่เกาหลีนะ
กูกลัวประวัติศาสตร์ซ้ำรอย ฮ่าๆๆๆ

ตีห้าครึ่งบีโทรมาปลุก..ไม่รู้สึกตัวอ่ะ  พอตัดสินใจได้ว่า..
นอนหลับดีกว่า (เลยโทรกลับไปบอก ไม่ไปละ...)
ปล่อยให้บีมันไปคนเดียว อิๆ  ขนาดเอาเรื่องวันเกิดยูโนมาพูด..
ก็ไม่ได้ช่วยอะไร วันนี้วันเกิดยูโนน้าาา (แล้วไงอ่ะ เหอะๆๆ)
อารมณ์นั้นขอนอนก่อนละกัน ง่วงชิปหายเลย

ไปทำงานดีกว่า เจอกันอีกทีเมื่อชาติต้องการ ขอกูพักผ่อนบ้างละกัน
ไม่มีเงินไปสนามบินด้วยเนี่ยยย