lucky girl~~

ตอนนี้หลายๆคนในยี่ปุ่นเรียกเราว่า ลักกี้เกิร์ล ฮิๆๆ
เค้าบอกว่า..ไม่เคยเจอใคร ที่ได้อะไรเยอะขนาดนี้มาก่อน
จากหลายคน หลายวง แล้วได้แบบไม่ธรรมดา
(ได้ไรวะ ทำไมเราไม่เห็นรู้สึกว่าได้ห่าไรเลยเนี่ย เฮ้อ)

ทุกอย่าง ไม่ได้ตั้งใจ ทุกอย่างมันเป็นเรื่องบังเอิญ
ทุกอย่าง..มันเป็นสิ่งที่ไม่ได้คาดคิด
ตัวเองยังงง ว่าเกิดอะไรขึ้นกะเราเนี่ย
แข่งอะไรแข่งได้ เราแพ้หมด แข่งได้หมดแหละ ถ้าแข่งเงินยิ่งไปกันใหญ่
เพราะเราจนมาก (แข่งความจนชนะแน่ ฮ่าๆ)
แข่งดวงแข่งวาสนามันไม่ได้น้าาาา เอาเป็นว่า ..บังเอิญไปละกัน

แต่วันนี้กึ่งๆ ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้าย ออกอาการมึนงงนิดหน่อย
เพื่อนดงบังบอกว่าเราโชคดี แต่เรารู้สึกว่า..มันเกิดไรขึ้นกะชีวิตวะ ฮ่วย

คือ พอนาเดียบอกว่า ชชซ.ลงฮาเนดะ เราตัดสินใจเลือกชชซ.เลยนะ
คือวันนี้ดงบังมีงานทั้งวัน แต่ไม่ไปอ่ะ ชชซ.น่าจะโออิชี่กว่า

สิบเอ็ดโมงถึงสนามบิน แอบช็อค เพราะแฟนๆประมาณหกสิบเจ็ดสิบคนได้
ช็อคจริงๆ คิดว่า แฟนน่าจะไม่เยอะแล้วเชียวนะ คือแบบ..
ไรวะ กะว่าตัวเองต้องได้เต็มๆ ไม่ได้เชี่ยไรซักเท่าไหร่ (ที่สนามบิน)
ตอนแรกถ่ายวีดีโอนะ แต่พอเข้าใกล้กอนอิลปุ๊ป กูไม่ถ่ายแล้วอ่ะ
ช้ำใจ สิวเต็มหน้า ตอนนี้เรียกว่าน้องสิวอยู่เนี่ย ...
เลยตามอย่างเดียว แทบไม่ได้ถ่ายไรเลยอ่ะ

จากสนามบิน บนรถบัสก็โอเคนะ น้องแม่งหันมาเล่นด้วยเลย
ซองเจกอนอิลคะแนนจากเราเอาไปเลยเต็มๆ
หลังจากนั้น.ดิ่งไปโรงแรม เรานั่งรถไฟไป เรายังได้เจอ
เดินวนหาทางเข้าไม่เจอ(มีสองทาง) เดินไปเดินมา
เสือกกกกกมาจ๊ะเอ๋ ชชซ.อยู่หน้าห้องน้ำ...
ผจก. ซองเจ ควางซู ไอ้หน้าไทย(ชื่อไรวะ) และซองโม
คือซองโมเดินตามหลังไง ห่าเอ๋ย อายๆๆตลอดอ่ะ
ปล่อยให้เราบ้าพูดตลอดทาง ฟังนะ แต่ก้มหน้างุดๆแอบยิ้ม
พอเรานินทาภาษาไทยกะบี เสือกแอบหันมามอง(เมมหน้า) แล้วยิ้มให้
เหอะๆๆ พอเข้าไปนั่งรวมกะเพื่อน ทีนี้จำได้เลยเว้ย ซองโมหันมาเล่นด้วยตลอด
คือ แค่ยกมือโบก มันรีบหันมาโบกให้ ขำอีป้าข้างๆ
พยายามจะเอาบ้าง ซองโมเมิน ไม่มองเลยว่ะ ไม่บ๊ายบายด้วย
ยัปปะ..งานนี้ต้องเอาความสาวเข้าสู้ อย่างน้อยกูชนะป้าๆพวกนั้นละเว้ย
กะกอนอิล ก็ให้ของละ สปีคอิงลิชกันสนุกสนาน(ในโรงแรม)

พอเก็บของกันเสร็จ น้องออกไปเดินฮารากันต่อ
ก็ตามกันมาตลอด (วันนี้ชชซ.ทั้งวันจริงๆ) คือเอาจริงๆนะ
ซองเจเป็นอะไรที่น่ารักมากๆ ไม่หยิ่งไม่เล่นตัว คุยด้วยก็คุยกลับตลอด
ถึงจะงงๆไม่รู้เรื่อง แล้วฮีจะฮาๆ ทำไรขำๆให้ดูตลอด เหอะๆๆ
กอนอิลก็น่ารัก คือมันพึ่งไปเที่ยวไทยมาใช่ป่ะ เราเลย
ยู..สปีคไทยหน่อย พึ่งไปมาใช่ป่าว พูดไรได้บ้าง
รู้ป่ะมันพูดว่าอะไร.....ตรงไปครับ...เลี้ยวซ้ายครับ..เลี้ยวขวาครับ
ห่า กูกะบีนี่ฮาแตกกกก เฮ้ย แล้วสำเนียงดีมากเลยนะ เหอๆๆๆ
ยืนขำกันอยู่หน้าร้าน อีผจก.แม่งหันมาหัวเราะด้วย (ให้กอนอิลแปลให้ฟังว่าคุยไรกะพวกเรา)
เดินตามตลอดสามชม.ได้มั้ง ไม่มีหนีไม่มีไรทั้งสิ้น
ตามๆขำๆให้น้องจำหน้าได้ (ยิ่งกว่าจำอีกว่ะ) ทั้งวงเลยเนี่ย
ทำไงดีอ่ะ ชอบทั้งวง ทั้งวงดีกันหมด กูจะบ้าาาา

จากฮารา น้องกลับโรงแรมอีกที..เสร็จแล้วออกไปกินข้าว...
คือ..ไม่มีใครตามเลยว่ะ คือเค้าเดากันไปเองว่าจะกินไหน
ผิดกันหมดมีแต่เราที่ตามได้ (ที่เหลือก็รอโรงแรม)
ไม่ได้ไปกินร้านเดียวกันหรอกนะ มันคาชิกิริ มีแต่พวกมันเข้าได้
คนละชั้นกันเลย น้องกินชั้นเจ็ด เรากะบีแอบไปนั่งกินซูชิแถวๆร้านนั้น
กินเสร็จ เดินออกมา นั่งอยู่แถวตึกที่น้องกิน ห่าเอ๊ยยย
ออกมากันเป็นขบวน แล้วเดินกลับโรงแรมด้วย เน้นว่าเดิน
...เกือบยี่สิบนาทีเดินด้วยกันมาตลอด ห่า แล้วมีแค่พวกเราหกคน
คัมม่อน มากะลักกี้เกิร์ลซะอย่าง ฮ่าๆๆ

จนมาตายตอนจะถึงโรงแรม........อืม........เจอคนที่ไม่คาดคิด
คือเราเช็คเวปมือถือตลอดนะเว้ย ........ สี่ทุ่ม แม่งยังพึ่งอัพว่า
ปาร์ตี้วันเกิดแจจุง...ห่า เวปแม่งหลอกเวลาหมดอ่ะ จริงๆเสร็จก่อนหน้านั้น
ครึ่งชม.ได้ล่ะมั้งงงงง คือ..จะบอกว่าเจอแจจุงสี่ทุ่มครึ่ง
เรื่องของเรื่องที่รู้ว่าเป็นแจจุง เพราะเดินตามชชซ.อยู่เว้ย
(เน้นว่ามีแค่พวกเราหกคนจริงๆ) แล้วทีนี้ ชชซ.ก็เห็นแจจุง
ทุกคนก็ทักทาย อันยองฮาเซโย ..กูเลยมองหน่อย แม่งทักใครวะ
...........ชิปหาย แจจุงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
แค่นั้นแหละ..เรายังลืมตัวตามกอนอิลอยู่นะ
คือแจจุงแม่งก็แบบ..ทำท่าแบบ อย่าทักๆๆอย่ามาทักกู เด๋วแฟนจับได้..
แล้วไงอ่ะ คนตามโชชินซองเสือกเป็นกู..........
ตัวหลักแฟนแจจุงเลยมึงเอ๊ยยยยยย ตอนนั้นเค้าไม่เห็นเรา
แต่บีนี่แบบ ยืนค้าง.. ทำไงดีๆ มันไม่กล้าตาม
แต่อากาเนะ อยากขอลายเซ็นต์แจจุงไง เราเลยแบบ..
ห่า กูไปด้วยก็ได้ เลยเป็น เราบีอากาเนะ ตามจจ.กันไป
อากาเนะบอกขอลายเซ็นต์หน่อย แค่นั้นแหละ
แจจุงหันมามองหน้ามองเรียงตัว ..แล้วมันจ้องหน้าเราแบบ เฮ้ย...
ยืนจ้องนานอยู่ เราไม่ได้ใส่แว่นแล้ว..ใส่กระโปรงอีก คือ..
คนละลุกกะเวลาตามดงบัง .....ตามดงบังกูพร้อมรบทุกงาน
ตามโชชินซอง..ต้องให้ศิลปินเจริญหูเจริญตาที่สุด เหอะๆ
แจจุงเซ็นต์ให้อากาเนะเสร็จ พอถึงตาเรา..
แจจุงบอกว่า..ตะกี้มันโชชินซองไม่ใช่เหรอ ทำไมไปตามโชชินซอง
ไม่รักมันแล้วหรือไง...............
งานนี้กูสลด..แต่ยังหน้าด้านปากแข็ง ไม่จริง เราชอบแจจุงที่สุด!!!
เพียงแค่วันนี้ เราไม่ได้บัตรเข้างานวิทยุแค่นั้นเอง (แก้ตัวน้ำขุ่นๆ)
มันก็ยืนฟังเราแก้ตัวนะ..ยืนแบบ เออ จบยัง..แล้วหยุด..ปากกาจิ้มอยู่ตรง
หลังคำว่า ทู..กูเลย เออ ยังจำชื่อไม่ได้ใช่ไหม... ยุ้ย มันเลย อือๆ ยุ้ยๆ
พอเราแก้ตัวเสร็จ ไอ้บีขอต่อ อีนี่ก็ยืนร้องห่มร้องไห้(มันบ่นทั้งวันว่าอยากเจอ)
จะซื้อเค้กซื้อหาไรมาฉลอง แต่กูห้ามมมมม วันนี้ชชซ.เดย์
แจจุงถาม ชื่ออะไร มันก็ร้องไห้..ชั้นต้องเป็นคนบอกชื่อนังบีให้แจจุง
มันก็ ห๊าๆ บิ ฮิเตนเตน..เออ นั่นแหละ บิ ของบีเสือกเขียนบีจังด้วยนะ
ของกูไม่มีจัง ชิชะ เอาเหอะ คนกะลังเคือง พอเข้าใจ
แต่ตลกตอนที่ เราแก้ตัวเสร็จ มันก็เอาบ้าง ....
พูดจบปุ๊ป ฮีก็พูดๆๆพล่ามมมม ซะยืดยาว..
ความลับนะห้ามบอกใคร ไม่อยากให้ใครรู้ สัญญาด้วย...T-T
เรียวไก............ไม่บอกคนอื่นไง (อย่าเมล์มาถามเด็ดขาด เมล์มาก็ไม่บอกนะ เราบอกไว้ก่อน)
บอกแค่เพื่อนสนิท แค่นั้นเอง เหอๆๆๆ

แล้วกูก็หน้าด้าน ถามมันด้วยนะ จำเราได้ป่าว ..(ไอ้บีบอก กล้าถามมมมม)
ถามไปงั้นแหละ กูรู้ว่าจำได้ ไม่งั้นไม่ถามหรอกตามชชซ.ทำไม ไม่รักมันแล้วเหรอ ฮ่าๆ
(แล้วคือ ชั้นกะบีมองหน้ากันว่า..มันจะแก้ตัว อธิบายบางอย่างยืดยาว..เยิ่นเย้อ.
ให้กูฟังทำไม จริงๆ เซ็นต์เสร็จ จากไป ไม่ต้องพูดไรก็ได้ คือมันพูดไม่หยุดเว้ยยย
เรากะบีแบบ เออๆ รู้ละ ไม่บอกใคร สัญญา)

ตอนเจอกัน แจจุงใส่หมวก ปาร์กๆไรนั่นอ่ะ..แฮปปี้เบิร์ทเดย์กันเสร็จ
ร่ำลาเสร็จ ขำแม่งชิปหาย ไปยืนหลบมุม แล้วเปลี่ยนหมวก..
อยากจะถามมัน เปลี่ยนเพื่อไรแจจุง...(จากปาร์ก เปลี่ยนเป็นไหมพรมสีน้ำเงินที่ใส่ๆอยู่ช่วงนี้)
เปลี่ยนไปก็ไม่ได้ช่วยไร จำหมวกได้ทั้งสองอันนั่นแหละ

แค่นั้นไม่พอ ตอนโทรศัพท์หา..ที่ไทย เล่าให้ฟัง..
หลังจากนั้นไม่นาน เสือกๆๆๆๆมาเจอแจจุงอีกรอบ กูนี่แบบ ห่าเอ๊ยยยยย
แจจุงแม่งก็แบบ หึๆๆ เดินหัวเราะมาเลยนะ มันคงนึกในใจ
ปากดี แก้ตัวไม่ใช่แฟนชชซ. แต่..มาอยู่..ตรงนั้นเลยอ่ะ
คือดีหน่อยที่ ตรงนั้น โลกส่วนตัวอีกละ..กู กะ จจ. (แต่ไม่ต้องการนะ)
ทุกคนไปอยู่อีกมุม คือเค้ารอชชซ.กันไง ชั้นหนีออกมาไกลเหมือนกัน คุยโทรศัพท์
ไม่คิดว่าจะเจอแจจุงเว้ย จบกะแจจุงตอนได้ลายเซ็นต์แล้ว คือพอละ เกรงใจเค้าไม่อยากตาม
เลยรีบดิ่งมาหาโชชินซองต่อ แล้วไงล่ะ...อืมมมมม
แล้ววววเสือกมาเจอกันอีก ฮ่วย เอาเหอะ ความลับกันอีกรอบ
เห็นหน้ากันแล้วก็...ต่างคนต่างขำ ..
เราว่ามันคิดล่ะวะ คือเราเองไม่คิดบินกะดงบังแล้วไง..ปกติยูโนจะจำเราได้
ถ้ามันไปไทย แล้วใครซักคนบอก อีนี่(หมายถึงกู) มันไม่บินด้วยแล้วแฮะ...
ไม่เจอหน้าเลย คาดว่าจจ.คงบอก ชิ อีนั่น..ไปชอบชชซ.แล้ว T-T

สี่ทุ่มครึ่ง.เจอแจจุงตอนนั้น..............
เที่ยงคืน ชชซ.ออกจากโรงแรม นี่ก็เสือกมีแต่พวกเราอีก (แต่เหลือสี่คน)
ดั๊นๆๆๆ เจอ..คือแบบเราออกจากโรงแรมก่อนชชซ.นะ
แต่เราแบบว่า..มาไหมล่ะ เราว่าเค้าไปที่นั่น.............
นั่งแท็กซี่ไปก่อน แล้วเสือกเจออ่ะ แต่เจอเค้าข้ามถนนกันอยู่
แต่โดนจับได้ ..แน่ๆ เค้าเปลี่ยนที่กระทันหันว่ะ กลายเป็นไปดริ๊งกันที่ชิบุย่า...
เฮ้อ ส่วนจจ.เที่ยงคืนกว่าๆ ถึงออกมาจากที่ที่เราเจอ
ห่า ตอนแรกนึกว่าลัทธิจะล่ม เพราะวันเกิดแจจุง น้องดัน...อืมมม
สรุปว่า แค่เที่ยงคืนกว่าๆ แล้วออกมา ...อืม..งั้นคงกลับไปหาเพื่อนๆดงบังน่ะแหละ
ดีใจ ลัทธิยังไม่ล่ม (แต่เลยวันเกิดมันละเนี่ย) เอาวะ ไม่ว่ากัน เหอะๆๆ
สวนทางกันนะ เที่ยงคืนกว่าเราตามชชซ.อยู่ กูว่ามันคงนึกในใจ
อีนี่โชชินซองเต็มตัวละ แม่งไม่รอกูเว้ย เหอๆๆๆT-T

ลักกี้เกิร์ล..ตรงไหน แจจุงจับได้ไม่พอ
กอนอิลเสือกจับได้อีก ...เจอแจจุงที กระโจนหาแจจุง..
แม่งงอนไปเลย ไม่ค่อยเล่นด้วยเลย ไม่เป็นไร ไว้ค่อยทำคะแนนใหม่ละกัน
ปวดหัว แต่ละคนที่กูชอบ เสือกเป็นโรคหวงแฟนกันหมดเลยโว้ยยยยย ห่ากิน

ตอนตีสามยี่สิบนาที ซองโมคนเดียวที่ไม่ได้ออกไปเที่ยวกะเพื่อน ฮีมาเดินเล่นรอบโรงแรม
นี่ก็น่ารักเกิ๊น แฟนเซอวิสดีจัด ตอนนั้นมีแฟนแค่หกคนอ่ะ
หลังจากนั้น ตีสี่สิบห้านาที กอนอิล ซองเจ ไอ้หน้าไทย นั่งแท็กซี่กลับมาโรงแรม
ตอนนั้นมีเหลือแค่สี่คน เราบี กะคนญี่ปุ่นสองคน แต่คนญี่ปุ่นไปหลบๆนะ เค้ากลัว
พอดีว่าเราหน้าด้าน เสนอหน้าก่อนเลย กอนอิลแม่งจ้องตั้งแต่ลงจากแท๊กซี่ละ..
กอนอิลขึ้นบันไดเลื่อนไปก่อน ตามด้วยหน้าไทย และซองเจ
ซองเจแม่งเมาๆ หมุนๆตัว แล้วหันมาตรงเราพอดีเลยโบกมือบ๊ายบาย
กู๊ดไนท์ แม่งหันมาบ๊ายบายเล่นด้วยกลับ ไอ้หน้าไทยก็ด้วย ..
มีกอนอิลอ่ะ แม่งเมินเว้ย ไม่เล่นนนนนน ซองเจกะไอ้หน้าไทยแม่งไปตีกอนอิล
(ทำไมไม่บ๊ายบายแฟนตัวเอง T-T)
(รู้ว่าเรากะบีแฟนกอนอิล) .... ตีๆแล้วพูดไรไม่รู้ แล้วก็ซองเจก็ขำๆ
ไอ้ห่านี่ งอนนนนนนนนนนนนนนนนน เอาเข้าปาย เซ็งชิป
ดีนะตอนเดินส่งเข้าลิฟท์ มันยังหันมาโอยาสุมิให้ เซ็งเลยเนี่ย
กูไปรักซองเจดีกว่าโว้ย ฮือๆๆ
ปล.คนยี่ปุ่นสองคนนี้บอกว่า..ดีที่อยู่กะลักกี้เกิร์ล เลยได้เจอน้องๆ
ถ้าอยู่กันสองคนคงไม่เจอ เพราะคงกลับกันเลย ทำยังกะกูเป็นแมวนางกวักเลยเว้ย เหอะๆ

พรุ่งนี้จะมาใส่รูปลายเซ็นต์เพิ่ม ตอนนี้ถ่ายไม่ได้ เสียงกล้องดัง เด๋วโยแม่งด่าอีก
ตะกี้ก็พึ่งทะเลาะกัน ..โฮๆๆ เราทำคีย์การ์ดหายอ่ะ เซ็งวุ้ย

พรุ่งนี้..ไม่ตามชชซ.ด้วยล่ะ กอนอิลจะงอนก็งอนไป๊ ชิ
คือตอนเย็นเสือกเป็นคนดีจะไปเข้างานไง คนขาดกระทันหัน ไปทำให้ก็ได้วะ
หาเงินซะหน่อย วันนี้เจอดาราจนจะอ้วกละ

อุนเมวะโนเฟก จริงๆนะ
ไม่เชื่ออย่าลบหลู่ ใครจะด่าอะไรเราด่าไปเหอะ เราไม่เคยสนอ่ะ
ตราบใดที่ เรายังเจอดาราอยู่ทุกวี่ทุกวัน ด่ามาก็เข้าตัวเองปายยย
ถ้าด่าแล้วทำให้เราไม่ได้เจอดารา อันนั้นเราคงสน ตอนนี้ไม่สนไรทั้งนั้น
ด่าก็ด่า ด่าแล้วกูก็ยังเจอเรื่อยๆเป็นพอ เหอๆๆๆ

เจอแจจุงวันนี้ ก็รู้สึกว่าแจจุงนัมเบอร์วันอยู่ ที่ห่างๆไป เพราะเรารู้สึกว่าเค้าดังเกิน
ดังมากๆ จนเข้าถึงไม่ได้ แต่เจอวันนี้..ก็รู้สึกว่ายังเข้าถึงได้อยู่นะ^^
ไม่ใส่แว่นก็จำได้แล้ว เออ ตอนนี้เลิกใส่แว่นถาวร เพราะดั๊บมันก็จำแบบไม่ใส่แว่นได้ละ เหอๆๆ

ลัลลา หลับฝันดี..หรือฝันร้ายไม่รู้ เฮ้อออออออ ตื่นอีกทีเย็นเลยดีกว่า ออกไปทำงานแม่งเลย