Storythai

ฮี่ๆๆ เมื่อเช้าเรย์กะพี่ผึ้งมาถึงแล้ว แล้วคือแบบ..
ตั้งใจจะไปตอนอัดเอ็มออนเว้ย ฮ่าๆๆๆๆ สรุป เป็นไงล่ะมึง
มัวแต่นั่งเม้าท์แตกอยู่ที่บ้าน (รายการเริ่มเที่ยง)
ห่า ดงบังเสือกออกวงแรก สุดท้ายเลย..นั่งดูอยู่บ้านได้ครึ่งนึง
แล้วถึงเสด็จออก กว่าจะเสด็จไปถึง นู้นๆๆๆๆๆดงบังกลับไปแล้ว ฮ่าๆๆ
คือแผนวันนี้ล้มหมด กะไว้ว่า ช่วงเที่ยงจะไปอัดเอ็มออน
แวะซื้อของนิดหน่อย แล้วตอนเย็นหลังบ่ายสาม จะไปดิสนีย์
ตกค่ำไปหน้าบ้านดั๊บ .......................

สุดท้าย ล้มทุกงาน วันนี้หมดตัวกันไปเป็นแถว
ไม่เชื่ออย่าลบหลู่ พอมีเพื่อนช็อป มันยิ่งชวนกันหมดตัว
ปกติกูซื้อเสื้อผ้าที่ไหนล่ะ วันนี้ได้ทั้งเสื้อ ได้ทั้งรองเท้าบู๊ต เอาเข้าไป

แต่วันนี้ไปซื้อพวงกุญแจมา น่ารักที่สุดอ่ะ
(ช่วงนี้ชั้นบ้าสกั๊ม และ กระเป๋าเลอรุ่นโทคิโดคิ)
ใครให้เป็นของขวัญวันเกิด จะกรี๊ดกร๊าดมากเลยนะ
แต่กว่าจะถึงวันเกิดชั้น... คาดว่า..ชั้นคงซ์้อเองครบทุกเซตแล้วแน่ว่ะ




ซื้อของเสร็จ เอาของกลับมาวางที่บ้าน คือแบบ..
อยากจะบอกว่า ถ้าอยู่บ้านเก่า มาเก็บของที่ลานจอดรถเลยดีกว่า
นี่ขนาดบ้านใหม่แล้วนะเว้ย ห่ากิน ยังไม่มีที่วางของอ่ะ มันไรกันนักหนาวะเนี่ย
ที่สำคัญ...มีห้าชีวิตอยู่ในห้อง ฮ่าๆๆๆ เกลือกกลิ้งกันเกลื่อนห้องเลย

เก็บของเสร็จ ออกจากบ้าน ไปนั่งกินอาหารเกาหลี ...
ร้านพี่สาวแจจุงน่ะแหละ ตายล่ะ พนักงานที่ร้าน
ค ไม่ไหวๆ จะตบตีกันกะไอ้เรย์ตาย
คือคาดว่า หลังจากนี้คงต้องมากินบ่อยๆ เพื่อพี่พนักงานสุดหล่อ ฮี่ๆๆ
คือ พี่สาวแจจุง เหมือนว่าจะลาออกไปแล้วจริงๆนะเนี่ย เอาเหอะ
... บ้านอยู่ใกล้ๆบ้านชั้นเด๋วก็คงได้เจอกันน่ะแหละ
ปล. ลีดเดอร์ก็แว้บมากินที่นี่ แต่นานแล้วว่ะ



กินเสร็จ ท้องอืดเดินกลับบ้าน......... คือ ละแวกนั้นมีแต่ม่านรูด
และที่สำคัญ อีตัวเกลื่อนมาก มีให้เลือกเลยอีตัวประเทศไหน
น่ากรัววว ที่สุด จะไทย จีน เกาหลี ไต้หวัน บรื้ออออ
มาอยู่นี่ทั้งที เสือกมาขายตัวกันเกลื่อน.. พูดถึงไทย เค้าถึงได้นึกถึงอีตัว เฮ้ออ อนาถจริงๆ

ตอนเดินจะกลับบ้านนะ .... ดันเจอคนหล่อ หล่อแบบ เฮ้ย..
คงต้องเดินตามแล้วว่ะ และแล้ว จากชินโอคุโบะ ทำเอากูต้องเดินตามไปถึงชินจูกุ
คือมันหล่ออ่าาาาาาาาาาาาา โดนใจ พวกเราทั้งสี่คน
มันเป็นดาราหรือเปล่าวะ นี่ยังข้องใจอ่ะ (คนเกาหลีด้วย)

ไปนอนดีกว่า มีเวลานอนไม่ถึงสองชม. ตีห้าต้องออกไปสนามบินละ เฮ้อออ
พรุ่งนี้คงสนุกสนานอ่ะ แค่คิดก็ขำละ ...
บนเครื่องคงไม่เห็นยุนแจ คู่รักคู่พิศวาส นั้น..ดันนั่งอยู่แถวสองซะได้
คาดว่า..คงเห็นแค่ มิกเซียมิน...(เพราะสามคนนี้นั่งบิสแถวสุดท้าย)
พรุ่งนี้ต้องไฟท์เอาอีโค่แถวหน้าสุด ไม่แน่อาจจะได้นั่งหลังเลย.. (หรือเปล่าวะ)
ยังไงก็ส่องเห็นละวะ บิสกะอีโค่..มันมองเห็นกันเลย สายการบินเอสคิวก็ดีอย่างนี้แหละ ไม่มีไรกั้น เ ดีนะ ไม่ได้นั่งเฟิร์สคลาสกันเนี่ย ..............ไม่งั้นคงโคดจะห่างกัน
คงไม่ได้นั่งหลังแน่ๆ ฮ่าๆๆ

ปล. ในเล้าจ์..ก็คงได้เจอกันอีก คือกูจนแล้วน่ะ ไม่นั่งบิสด้วยหรอก
แต่ชั้นชม.บินบ่อยในปีที่แล้ว (เฉกเช่นดงบัง) เลยส่งผลบุญมาตอนนี้
บัตรทอง..ช่วยชีวิต เข้าเล้าจ์ ได้ตลอดเวลา ฮิๆๆ

นอนน๊อนนอน..กลัวอย่างเดียว นอนแล้วไม่ตื่น..
ตกเครื่องบิน............กูเป็นมาหลายรอบแล้วด้วย เฮ้อออ
ดงบังไร ไม่ได้เจอเลยนะอย่างนั้น ฮ่าๆๆ

ปล. ดีนะเนี่ย ที่น้องบีคนสวยของเรา..ยืนยัน จะบินกลับเที่ยวบินเดิม
(จริงๆชั้นก็จะกลับตอนนั้น โคดแจ็คพอตอ่ะ) ไปๆมาๆ ขอเปลี่ยนขาดีกว่า
เอาเป็นว่าขอออกจากญ๊่ปุ่นพร้อมกันละกัน ส่วนตอนออกจากไทย..ให้บีไปฉายเดี่ยว
แต่คาดว่าคงไม่ได้รายละเอียดไร นอกจากแจจุง บีแม่ง..แจจุงโอนลี่ ฮ่าๆๆๆ