Storythai

หายไปนาน  เพราะความขี้เกียจ  ช่วงนี้มันไม่มีไรอ่ะ (เพราะดั๊บกลับเกาหลี)

วันศุกร์
ดั๊บกลับเกาหลี ทำไรไม่ได้ ได้แต่นอยด์อยู่ที่ร้าน เจอกันหมดอ่ะ ยกเว้นกูคนเดียววววว
เฮ้อออ  อย่างว่า ทำไรไม่ได้ ชั้นเป็นคนทำงานแล้วอ่ะ  บ้าปัญญาอ่อนเหมือนตอนเป็นนักเรียนไม่ได้แล้ว
แต่ก็นะ  รู้เลยว่าทำตัวแย่มาก  ตอนเรย์โทรมาเล่าว่าที่สนามบินเป็นไง ก็นั่งกรี๊ดๆอยู่พักนึง
ซักพัก เป็นหมาหงอย  อยู่ๆก็เงียบ  นั่งร้องไห้  (กูบ้าไปแล้วววว)
คือ ไม่ใช่ไรหรอก  อยากไปรับดั๊บ วันที่มันกลับมาญี่ปุ่น
แล้ววันนั้นชั้นต้องเข้างาน  โทรหาคนเข้าแทน ก็ไม่มีใครว่างซักคน
แล้วคืออารมณ์เสียมาก นั่งร้องไห้  ไม่ทำไรทั้งนั้น
บ่นว่าจะกลับไทย ไม่ทำงานละ  อยู่ไปไม่เจออยู่ทำไม (ประสาทเสียสุดๆ)
แล้วเราโรคจิตด้วย ยิ่งโอ๋ยิ่งร้องไห้ ห่ากิน ทีนี้ร้องไห้ไม่หยุด
หัวหน้าเลยต้องโทรหาเจ้าของบริษัทเลย มาทำงานแทนยุ้ยด้วย  มันจะได้หยุดร้องไห้ ฮ่าๆๆๆ
สรุป  วันนั้น คุณเจ้าของต้องมาทำงานแทนเรา   
ตอนนี้ที่ร้านเบื่อชั้นเวลางอแง ต้องหาปิโน่ หาไอติม หาขนมมายัดปาก ถึงเงียบได้อ่ะ
ฮ่าๆๆๆๆ

วันเสาร์ 
เอเนชั่น ตื่นก็สาย ไปถึงก็ตอนเริ่มคอนพอดีมั้ง แต่ดงบังนี่ออกประมาณห้าโมงครึ่งได้
อยากจะบอกว่านอนตลอดคอน ตื่นมาแค่ตอนดงบังร้อง
ดงบังร้อง ชั้นก็นั่งดูเฉยๆ ส่องกล้องบ้างเป็นบางโอกาส คือ อารมณ์เหมือนกูไม่ใช่แฟนดงบัง
นั่งดูสงบเสงี่ยม ไม่ลุกขึ้นยืนด้วยเหอะ  ดงบังจบ เดินออก
ไปชินจูกุนั่งกินสุกี้ยากี้ แล้วกลับบ้าน จบไปอีกวัน
ดงบังร้องห้าเพลง สกาย,เลิฟวิงยู,ชูสซี่เลิฟเวอร์,ซัมเมอร์ดรีม,โอ
แล้วขำมาก น้องๆร้องเพลงต่อจากอีแอลที คือแบบห่าาา
อีแอลทีร้องจบ คนเดินออกหมดเลยเว้ย ดงบังร้องไป ท่ามกลางฝูงคน
ที่เดินออกนอกฮอลล์(ไปหาของกินไปเข้าห้องน้ำ) ไม่มีคนสนดงบังเลย ฮ่าๆๆๆ โคดฮา

วันอาทิตย์  ..
ไปตัดผม ยืดผม  นี่ก็หมดไปหมื่นนึง
ไปช็อปปิ้ง แก๊ปลดราคา นี่ก็หมดไปอีกหมื่นนึง
แล้วที่บ้าที่สุด ว่าจะหาซื้อขนมไรไปให้คยูจง
ให้ไปงั้นแหละ  ของถูกๆ ยัดๆไป ให้ตอนเจอสนามบิน
พยายามจะเดินหา ในโตคิวแฮนด์    ห่า  คยูจงไม่ได้ของอ่ะ
ศิวาพรได้คนเดียว  กระเป๋าเดินทางมันลดราคาอ่ะ 
ยี่ห้อเดียวกันกะอีสีส้มที่เอเชียน่ากะโกเรียนแอร์ทำของกูแตก...
อีสีส้ม เคยซื้อมาในราคาสองหมื่นกว่า....
นี่ลดราคาจริงๆนะ  สีฟ้า  ..เหลือเจ็ดพัน ไม่ไหวแล้ว ช็อคมาก
คือเดินวนอยู่ตรงกระเป๋าเดินทาง สุดท้ายอดใจไม่ไหว 
ซื้อมาซะเลย  เจ็ดพันกว่าเยน ห่าาาาา
ซื้อมาแล้วมีแต่คนด่า ยุ้ยจะไปเที่ยวไหนเหรอ  (เออ  ไม่มีแพลนจะไปไหนทั้งนั้นอ่ะ)
นึกสภาพ  ลากกระเป๋าเดินทางจากชิบุย่ามาทำงาน กูเหมือนคนบ้าเลย เหอๆๆ
แถมตอนกลับบ้าน  บ้าพลังอีก  ต้องขี่จักรยานกลับ
แล้วมีกระเป๋าเดินทาง ห่า กูจะทำไงดี สุดท้ายก็เอากระเป๋าเดินทาง วางบนตะกร้าข้างหน้า
แล้วขี่กลับมา ความสามารถพิเศษกูสูงมากเลยทีเดียว เฮ้ออออ

วันจันทร์
ไปทำงาน ปกติวันนี้รู้ผลเรื่องบ้านละ  บ้านใหม่ที่โอคุโบะ
ที่เคยติดต่อไว้ ว่าจะให้เจ้าของเป็นคนค้ำให้ มันไม่ผ่านล่ะ
เพราะว่าเงินเดือนเราไม่ถึงสามเท่าของค่าบ้าน มันเลยไม่ปล่อยให้
แล้วต้องจัดการใช้บริษัทค้ำประกัน (ยอมเสียเงินสี่หมื่นห้า)
เรียบร้อยไม่มีปัญหา  แต่จะย้ายเข้าได้ตั้งแต่สิบกันยา
เซ็นต์สัญญาวันพุธนี้ละ พร้อมจ่ายเงินทั้งหมด (หกแสนกว่า เฮ้อออออ)
ชั้นเป็นคนใจร้อน  เอาไรก็ต้องได้  เสียเงินเท่าไหร่ไม่สนอ่ะ ถ้ามันคุ้ม  ฮ่าๆๆ
วันนี้พึ่งคุยกะ..คนที่เอาดวงเราไปดูให้  เหมือนจะแม่นเลยอ่ะ
ชีวิตส่วนตัว ลักษณะนิสัยไรเงี้ย เป๊ะๆ  แต่ก็อย่างว่า
ปีนี้ก็ต้องระวังจริงๆเหลืออีกแค่สี่เดือน เบญจเพส กะลังจะจบลง (ยี่สิบหกซะทีเหอะ  เฮ้อ)
สุขภาพก็ไม่ค่อยดี    การเงินก็มีแต่รายจ่าย มันแย่จริงๆน่ะแหละ
นิสัยเราก็ตรงนะ ใจร้อน เอาแต่ใจ หาเงินเก่ง แต่ก็ใช้เงินเก่ง...
แต่ที่น่าคิด ..ทำไมบอกว่าเราจะแต่งงานปีหน้าวะ   
(คือเค้าบอกว่า แต่งปีหน้าน่ะดีที่สุด  สำหรับเรา) 
ห่า ว่าที่สามียังหาไม่ได้  จะไปแต่งกะใครละวะงานนี้
(แต่โยบอกว่า ..แค่เรื่องย้ายบ้าน คนอื่นคิดเป็นเดือน มึงคิดคืนเดียวย้ายเลย
นี่ก็คงไม่ธรรมดา  ถ้าปึหน้ามึงแต่งงานก็คงไม่แปลก ใจร้อนชิปหาย ฮ่าๆ)
วันนี้ก็ปวดหัวกะการออคตั๋วมิวสิคเจแปน  ห่า วันก่อนออกมาได้แค่หมื่นเก้า
วันนี้ราคาพุ่งอ่ะ  คือปิดกันไปสองหมื่นห้า บ้าไปแล้วววว
แต่ยังดี ชันมีดวงกะพวกที่ตั้งราคาไว้  แบบลงแล้วได้เลย
ชั้นค้นพบตลอด พึ่งลงได้ห้านาที กูกวาดเรียบ(อีหมื่นเก้าก็เสร็จชั้น พึ่งลงไม่ถึงสามนาทีชั้นลงซื้อเลย)
เลยเอามาซะเลย เรียบร้อย ได้ไปดูกันสี่คนสมปรารถนา
บีดูดงบัง เรากะอากาเนะ  ดูดงบังกะดั๊บ  เรย์ดูดั๊บกะชายยุล คุ้มกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว ฮ่าๆ
ขากลับเซ็งที่สุด  พวงกุญแจจักรยานมันขาดอ่ะ อย่างช็อค กุญแจจักรยานหายไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้
ทิ้งจักรยานไว้ที่จอดรถน่ะแหละ แล้วเดินกลับมา ห่า ครึ่งชม.เมื่อยขามาก
เดินมาก็คิดตลอด พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า(เพราะต้องเดินไปเอกิ)
แล้วที่เครียดกว่า กุญแจสำรองอยู่ไหนไม่รู้  คือกะลังเซ็ง ว่าสงสัยคงต้องทิ้งจักรยานเลย
ไม่มีกุญแจก็ใช้ไม่ได้เลยนะ ..แต่ดี ที่บ่นๆกะโย แล้วมันเป็นคนเก็บกุญแจสำรองไว้
ค่อยยังชั่ววววววว  คือ  บอกละ ข้าพเจ้าเก็บไรไม่ได้ทั้งนั้นอ่ะ ยิ่งสำคัญ เก็บอย่างดี หาไม่เคยเจอ
มีไรโยให้ไอ้โยให้หมด  เหอๆๆ
ต้องติดต่อบริษัทย้ายบ้านอีกแล้ววววว
ต้องซื้อของเข้าบ้านใหม่ด้วย ผ้าม่านไซส์ไหนวะเนี่ย
เคเบิ้ลเอ็มเนตพึ่งติดเอง ห่า กูต้องไปยกเลิกซะละ  เค้าจะยอมให้ยกเลิกไหมวะ
จำไม่ได้ ว่าสัญญามันบังคับว่าต้องดูกี่เดือน ซวยเลยกู

ช่วงนี้ไม่มีใครมาญี่ปุ่นเลยเหรอ บ้านใหม่พร้อมพรีเซ้นต์
ใครอยากมานอนก็มาเล้ยย  หรูหราไฮโซ เซเลบุเป็นที่สุด  ฮี่ๆๆ

ไปล่ะทริปหน้าของชั้นคือไรวะ  อ่อ ไปรับดั๊บที่สนามบิน
แล้วอาทิตย์หน้าไปฮอกไกโดคอนดั๊บต่อ  ต่อด้วยมิวสิคเจแปน  แค่คิดก็เหนื่อย

ปล. เพื่อนที่ฮอกไกโดโทรมาวันนี้ บอกว่า คนรู้จักเค้าได้แบ็คสเตจ เอาคนเข้าได้อีกคน
แต่เค้าจะขาย แสนเยน ..ห่า  แสนเยนกูเอาไปบินกะดั๊บดีกว่า  แบ็คสเตจได้แค่ถ่ายรูปกลุ่ม
กูมีแล้ววว  รูปคู่ด้วยยยยย  แค่รูปกลุ่ม แชะเดียว ลายเซ็นต์ก็ไม่ให้ขอ 
กูได้มาหมดละกะดั๊บ ทำไมกูต้องเสียแสนเยนเพื่อสามนาที  โนเวย์
อารมณืนี้ ให้เป็นดงบังแสนเยนชั้นยังไม่เอาเลย 
(ชั้นยังจำได้ กะถ่ายรูปแชะนึงกะดงบัง สำหรับคนที่ได้รางวัลของแชนัลวี  ...ห่า แชะเดียวจริงๆ)

ปล.สอง ตั๋วมินิไลฟ์ดงบัง แพงมหาโหดดดด
บีไม่ได้ไง เลยจะออค  มันสู้ถึงห้าหมื่นต้นๆ..
สรุปว่าวันนี้ปิดไปห้าหมื่นหก โฮๆๆๆ  มินิไลฟ์ แค่ชม.เดียว
ห้าหมื่นหก ห่า  แพงนรก  (คือถ้าชั้นไม่ได้ชั้นก็คงไม่ไปดูหรอก เสียดายเงิน)
แต่บีในขณะนี้เหมือนชั้นตอนชอบแจจุงปีที่แล้ว คือ..
อะไรกูก็เอาหมด ให้เสียไรก็ยอมมมมม คือตอนนี้บีหลงแจจุงหัวปักหัวปำมาก
เหมือนชั้นตอนนี้ที่หลงคยูจง(แต่รู้สึกตัวนะ ชอบคยูจงตอนนี้ ยังน้อยกว่าตอนชอบแจจุงปีที่แล้วอ่ะ)  ฮ่าๆ

ของหน้าคอนดั๊บประกาศแล้ว ใครจะเอารีบบอกกกกกก
(จะได้นัดเอาของวันที่แปดได้เลยมั้งงงง)
ซีดีดั๊บด้วย  รีบบอกด้วยเช่นกัน เพราะเราจะไปจองละ  ฮี่ๆๆ
ไม่สนละ เอาของตัวเองก่อนเว้ย เด๋วอดได้ของแถม เผื่อแม่งประกาศแถมไรห่าเหวอีก
ไม่จองคืออดอ่ะ เฮ้อ