Storythai

ชีวิตเถื่อนๆมาหลายวัน ตั้งแต่คืนวันอังคาร (ที่ชาวบ้านเค้าเจอดั๊บกันแต่ชั้นต้องทำงาน)
คืนนั้นชั้นก็ไปบ้านดั๊บแต่กลับก่อน (กูเลยอดเจอคยูจง) ซวยไป
วันรุ่งขึ้นยังไม่เข็ด ไปต่ออีกรอบ แต่ไปแล้วเสือกเอาแต่เล่นเกมส์กันสองคน แล้ว...ไม่ได้สนใจห่าไรเลย
ชาวบ้านเค้าเจอคยูจงกะยองแซง ไปเมามายกัน แล้วกลับบ้านกันดึกๆ (น่าจะเป็นตอนที่เราบ้าเล่นเกมส์)
เฮ้ออออออออออ

ขอบ่นหน่อย เด๋วนี้คยูจงเริ่มทำตัวเป็นเด็กไม่ดีแล้ว โดนเพื่อนๆลากไปเมาก็ไปปปปปป
เมื่อคืนวันจันทร์ไปเมากะลีดเดอร์กะยองแซง เมื่อคืนก็ไปกะยองแซงอีก
นี่ไม่รู้ว่าไปเมาหรือไป...เอา.อะไรกะใครที่ไหนหรือเปล่า เหอๆๆ
คือเมื่อวาน ออกจากบ้านดั๊บกันตอนตีสองครึ่งได้ ห่า กูหิว ข้าวปลาก็ไม่ได้กิน
เลยไปนั่งกินฮยองบุกะเรย์กันสองคน อีตัวบึ้ม(อีตัวคนจีนอีกต่างหาก) น่าขยะแขยงเป็นที่สุด ยี้

กินเสร็จ บ้านช่องไม่กลับ เสียดายค่าแท็กซี่ไง (เป็นหมื่น) เลยนั่งแท็กซี่ไปที่ทำงานเรา
เพราะมันใกล้กว่า เปิดแอร์นอนอยู่ร้านกันสบาย แต่ได้ข่าวว่าไม่มีที่ให้อาบน้ำ
วันนี้คือแบบเหม็นตัวเองพอควร เหอะๆๆๆ

ตกดึก เลิกงาน กะว่าจะได้กลับบ้านนอนหลับสบายๆ ห่า...เรย์ชวนไปอีก..
คือ ไปน่ะไปได้นะ แต่ต้องกลับบ้านขอเลยว่าต้องกลับบ้าน
นี่ต้องเตรียมเอกสารเรื่องย้ายเข้าบ้านใหม่ด้วย แล้วกูอยากอาบน้ำด้วยยยย
จะให้ไปเคาะห้องขอคยูจงเข้าไปใช้ห้องน้ำ ก็กระไรอยู่ คือไม่ต้องถึงห้องดั๊บหรอก
แค่เข้าแมนชั่นยามก็คงถีบชั้นออกมาละ ฮ่าๆ

วันนี้เค้าก็ไปตามกันสนุกสนาน(ตรงไหนวะ) ดั๊บไปถ่ายแบบกะสัมภาษณ์ลงาน ไปนั่งเล่นกันหน้าบ้านดั๊บละ แฟนก็ไม่่ค่อยมี ไม่รู้เพราะว่าไร
นี่กะลังคิดอยู่ว่า ดั๊บคงออกมาซื้อของแล้วขึ้นห้องไปแล้ว แฟนคงนึกว่าไม่มีใครออกมาแล้วล่ะมั้ง
กลับกันหมดอ่ะ ไม่เหลือแฟนเลย เหลือชั้นกะอีเรย์ป่วงๆกันอยู่สองคน
นั่งไปเรื่อยๆ เดินไปเดินมาส่องห้องน้องๆ ก็เห็นเปิดไฟอยู่แค่ห้องนั่งเล่น
ห้องนอนมันปิดไฟอยู่ เลยงงๆว่ามันหลับกันแล้วเหรอวะ
จนตีหนึ่งครึ่งได้ (เวลาเดิม เหอะๆ)
ชั้นกะลังข้ามถนนไปตรงแมนชั่นดั๊บ คือน่ากลัวมาก ตอนนั้นไฟเขียว แล้วเหมือนมันกะลังกระพริบแดงไง
มีคนวิ่งตามหลังชั้นมา แล้วเสียงแม่งหื่นมาก หอบแดกอยู่ข้างหลังชั้น คือชั้นกลัวมากไม่กล้าหันไปมอง
มันมายืนข้างหลังแบบว่า.. ให้คิดได้สองอย่าง ไม่เป็นคนรู้จักกัน ก็คนบ้าแน่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ห่า แล้วเวลาอย่างนั้น คงมีคนรู้จักอยู่หรอก มันต้องคนบ้าอย่างเดียว
คือยืนคอหอเลย มันมายืนจ่อหลังแบบต้องการอะไรซักอย่าง (ห่า กูไม่มีเงินนนน)
จะหันหน้าไป กลัวมันกะลังคลั่ง เอามีดมาจ่อคอหอยกูนี่จบเลยนะ โฮๆๆๆ
ไอ้เรย์ก็เหมือนผวาๆกะไอ้โรคจิตหอบแดก.... สรุปพอมันหันไปมอง.....
เอ่อ.................
ลีดเดอร์อ่ะ แล้วเรย์มันก็พูดขึ้นมาว่า ...ลีดเดอร์....................
โอเค จบ กูรอดตาย คือมันไม่ใช่ไอ้โรคจิตที่มาพร้อมมีด ก็เพียงพอ
กูยังไม่อยากตายศพไม่สวยหน้าบ้านดั๊บอ่ะ แล้วมันโจ๊ก
ต่างคนต่างโจ๊ก อีลีดเดอร์ก็เหมือนขำๆ ปิดหน้าปิดตา
ห่า มันคงไม่นึกว่าเป็นพวกเราเหมือนกันแหละวะ แม่งเลยขำเลยเนี่ย
แต่ก่อนมันเดินเข้าแมนชั่น มันโบกมือบ๊ายบายนะ แต่อารมณ์..
ไม่ได้หันหน้ามาโลังให้แล้วโบกมือ (คือโยกมือโบกมือให้โดยที่ตัวเองไม่หันหน้ากลับมาดู)
เออ มันก็ดี น่ารักดี เดินไปดักตรงลิฟท์ที่มันต้องขึ้นห้องต่อ..
มันก็เห็น ทำเป็นยืนเก็กๆ อมยิ้ม ฮ่าๆๆๆ ตลกดี เด๋วก็ชอบซะเลย
ห่า กูตั้งใจเจอคยูจง เสือกเจอลีดเดอร์ เฮ้อ อิราไน่
(แต่ก็ดีกว่าไม่เจอวะ ไม่เจอคงนอยด์เหมือนกันวะ คือยังไงวันนี้ก็ต้องเสียค่าแท็กซี่หมื่นนึงนะ กูจะกลับบ้านอ่ะ)
คาดว่า ลีดเดอร์ขึ้นห้องไปคงสั่งทุกคน พวกมึงอย่าลงมานะ อีสองอันตรายมันมาอีกแล้ว เหอะๆๆๆ
คือพอไปยืนเงยคอส่องห้องดั๊บแค่นั้นแหละ..อืม..ไฟห้องนอนพึ่งติด
ก็คงลีดเดอร์เนี่ยแหละ ปัญหาคือ คยูจง... ยูไปไหน นอนหลับไปแล้ว
หรือไปเล่นห้องยองแซง หรือ..ที่เลวร้ายที่สุดไปกรึ้บๆดื่มเหล้าเมามายอีกแล้ว เฮ้อออ

วันพรุ่งนี้ ดงบังกลับญี่ปุ่นละ บ่ายๆ ..ทำงานพอดี เลยใช้ให้บีไปรับ
(จริงๆมันก็เต็มใจไป ขอแค่เที่ยวบินที่ชัวร์ๆ ฮ่าๆๆ) ชั้นเป็นได้แค่ฝ่ายหาข้อมูล
เช็คเที่ยวบินได้ กูก็ไม่ไปอ่ะ พรุ่งนี้ขอให้บีโชคดี
ที่นาริตะ สบายๆเลย อยากไปด้วยอ่ะ เดินไกลด้วย ได้เจอประชิดฮ่าๆๆๆ
ผจก.ก็ห้ามไม่ได้ เพราะที่นี่คือนาริตะ ฮี่ๆๆๆ