Storythai

วันนี้พลาดตลอดดดดดดดดด   พลาดแต่ก็ยังมีความสุข (ปนเศร้าเล็กๆ โฮๆๆๆ)

กลางวันก็ทำงานอยู่ดีๆ ตกค่ำหน่อย ประมาณสองครึ่ง อุซาโกะโทรมาละ ..
ยุ้ยจังอยู่ไหน ตอนนี้ดั๊บอยู่จิมุโช ทั้งห้าคนเลย อยากให้ยุ้ยมา
อยากให้ยุ้ยไปถามคยูจง(หรือจองมินก็ได้)   เพราะสองคนนี้..(รู้กัน   กูขี้เกียจเล่า)
(ตอนนี้สงสัยว่า เค้าไปเห็นช็อตไหนของชั้นกะคยูจงและจองมินเข้าวะ ..
คือทุกคนดูมั่นใจมาก   ..ว่าชั้นกะคยูจงและจองมินต้องมีซัมติงที่แบบว่า..ถามไรก็บอก
ตอบคำถามกูทุกอย่าง เหอๆๆๆ   เอาเหอะ

คือแบบ ชั้นทำงานอ่ะ   ให้โผล่ไปตอนนั้นก็มิงาม คืองานยุ่งด้วย   ซาโต้แม่งมองหน้าเลย
อารมณ์แบบว่า..เอาอีกแล้วเหรอยุ้ย   แต่คือวันนี้เค้าก็ไม่ยอมแหละ   ชั้นก็รู้ตัว ก็เลยไม่ได้อะไร
คือก็ปฏิเสธไป วันนี้ไปไม่ได้ ทำงานอยู่   แต่ก็โทรไปให้เรย์ไปตามแทน
ชั้นต้องหาตัวตายตัวแทนอ่ะ ถ้าฮุงอยู่ อีฮุงได้ครบทุกงาน   (ดั๊บนี่เจอโคดบ่อย เจอกันจนเบื่อขี้หน้า)
ย่อๆข้ามๆ ชั้นไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ (ต้องอ่านไดเรย์เอง)
ไปถึงมันก็เจอคยูจง   (อยู่ข้างในจิมุโช) แต่ยืนแถวประตู เลยเห็นเต็มๆ
เดินไปเดินมา ก็เสือกเจอจองมินนั่งบนรถอีก   จองมินก็คนดี
กลัวมันจะโดนสต๊าฟด่า   รีบบอกให้ไอ้เรย์รีบหนีไปก่อนที่จะสต๊าฟจะออกมา
แล้วพอเดินไปนี่มีเรียกคยูจงให้ดูอีก   เหอะๆๆ
จบ   ตั้งแต่ที่เพื่อนเมล์บอก   สองทุ่มครึ่ง   ยันออกจากบริษํท..เวลาเกือบสี่ทุ่ม

เวลาผ่านไป   อุเทนะตามต่อ   ก็คือหลุดนะ แต่ตอนหลังก็เจอ สรุปว่าไปตายรังกันอยู่ชิบุย่า
อยู่สตูดิโอ จุดจุดจุด   ตอนนั้นชั้นก็ลนมาก อยากให้เสร็จงานเร็วๆ จะได้ไป คือ ตั้งแต่สี่ทุ่มกว่าๆ
เอาละ โทรมาบอก ตะกี้ลีดเดอร์เดินออกมา สงสัยใกล้กลับแล้ว อืมมก็นะ ไม่ได้ไร
กูคงไปไม่ทัน แต่จนห้าทุ่ม ..   มันก็ยังไม่กลับ แล้วเค้าเมล์บอกว่าคงอีกซักพักแหละยุ้ย
รีบๆมานะ   ห่า แค่นั้นแหละ ลนหนักกว่าเดิม ทำงานแบบหน้าตูดสุดๆ
เก็บโต๊ะเรียบ   คืออารมณ์กูไล่ลูกค้าละ   รีบๆกลับไปซะ แต่ก็นะ   เก็บออกมาหมด
แต่ก็ยังหน้าด้านนั่งกันต่อ   สุดท้าย ชั้นขอวิ่งออกมาก่อนตอนห้าทุ่มสิบห้า ..
ไปถึงชิบุย่า ห้าทุ่มครึ่งได้ สรุป............ ดั๊บออกไปก่อนกูห้านาที กรี๊ดดดดดดดดด

มันน่าไหม ข้าวก็ไม่ได้กิน รีบมาก ยิ่งตลอดทาง แต่กูก็อดเจอ
คือเพื่อนก็เล่าซะ..(น้ำตาจะไหล ทำไมกูไม่ได้เจอ)
แต่คือแบบ อุซาโกะแฟนลีดเดอร์ เรียกให้ลีดเดอร์มาเอาของ
ลีดเดอร์มันเดินกอดคอออกมากันกะคยูจงไง มันก็ทำหน้างงๆ
แล้วชี้แบบว่า จะให้คยูจงเหรอ   คือ..อุซาโกะอย่างนอยด์อ่ะ
ตามทุกวัน มึงไม่รู้เหรอว่ากูแฟนมึง ฮ่าๆๆๆๆๆ  
จบ เล่าแบบย่อๆอีกอย่าง คือรายละเอียดมันเยอะมาก จนกูก็แอบนอยด์ไปหลายรอบ
เมล์บ่นกะบีอารมณ์ว่า จะลาออกแล้วว   อยากตามดาราไม่ให้ตาม กูกลับไทยก็ได้วะ   (อารมณ์ตอนนั้น เหอๆ)

สุดท้าย คือพอไม่เจอ ชั้นก็กะกลับบ้าน แต่อุซาโกะลากชั้นไปแมนชั่นดั๊บอีก คือชั้นก็ไปแบบงงๆ
อะไรกัน ไปทำไม ไปก็ไม่เจอเนี่ยนะ จะไปทำไม   เพราะรถดั๊บมันต้องเข้าถึงแมนชั่นก่อนเราอยู่แล้ว
แล้วก็ไม่เจอจริงๆน่ะแหละ   รอจนรถไฟเที่ยวสุดท้าย นั่งไป
กูเสือกนั่งผิดอีก มัวแต่คุยกะอีหนูอุเทนะ   .. เฮ้อสุดท้าย ต้องไปขึ้นแท๊กซี่ กลับบ้าน
เสียไปหกพัน แบบไม่ได้เจอคยูจง มันน่าไหมเนี่ยยยยยยยยยยยยยยยย   ถ้าเจอจะไม่บ่นซักคำเลยนะ

สุดท้าย แบทหมด   ไอ้เรย์นี่หมดไปก่อนแล้ว   ตอนนั่งแท็กซี่แบทชั้นหมดอีก คือแบบ
ติดต่อกันไม่ได้ ก็เลยไม่รู้กัน ว่าใครจะเอาไง   คือถ้ารู้ว่าเรย์ตัดสินใจจะไปบ้านดั๊บ โอเค
กูนั่งกลับไปตั่งต้นบ้านดั๊บต่อไป ให้อยู่คนเดียวคงเป็นหมาหงอยอยู่
(แต่ชั้นก็คงเลือกที่จะกลับเพราะพรุงนี้นัดดูบ้านที่โอคุโบะตอนเย็นๆด้วย)
สรุป   เรย์มันกลับบ้านไม่ทัน รถไฟหมด เลยไปจบที่แมนชั่นดั๊บ (สถานที่โคดสิ้นคิด)
ตอนนั้นแฟนไม่ค่อยมีแล้ว เพราะตอนที่เรากลับ ก็เหลือแฟนแค่สี่คนได้มั้ง
นั่งรอกันไป ตีหนึ่งครึ่งได้   คือ   เรย์ไปบ้านดัีบกะจ๊อย   ไปนั่งร้องไห้หน้าบ้านดั๊บ
(ด้วยอารมณ์อยากเจอลีดเดอร์) กูล่ะเชื่อเลย นี่มันชอบลีดเดอร์ขนาดนั้นเลยเหรอวะ
กูไม่เจอคยูจงทั้งวัน กูยังไม่ร้องเลยยยยยยยย   เหอๆๆ
นั่งระงับสติอารมณ์ได้ไม่นาน ตีหนึ่งครึ่ง (กว่าๆด้วย)   คยูจงเสือกเดินออกมา
เดินลงมาซื้อของ   เดินถือกระเป๋าตังค์ เสื้อกล้ามดำ เพื่อที่จะไปคอนวินี่
ขอบคุณนะ ลงมาคนเดียวด้วย เดินลงมางงๆ   เสือกเจอเรย์ นั่งร้องไห้
เอาเข้าไป   เดินเข้ามาทักอีก   เป็นห่วงเป็นใย เป็นอะไรหรือเปล่า..ไดโจบุ??
แล้วที่ขำคือ มีพยายามจะสื่อสารอีก   คยูจงมันรู้ (ขึ้นใจอ่ะ) ว่าเป็นต่างชาติ
แต่กะชั้นนี่รู้กันอยู่แล้ว ว่าชั้นอยู่ญี่ปุ่นมานาน เลยคุยญี่ปุ่นกันตลอด
แต่กะเรย์นี้เหมือนมันไม่เคยคุยกันนะ   คยูจงมีถามอีก   ได้ภาษายี่ปุ่นไหม
หรือต้องคุยกันภาษาอังกฤษ   (น้องแรงดีป่าว)  
(คือสมัยก่อน ตอนนั่งเครื่องบินพร้อมกันตอนไปไทย ก็คุยกันภาษาอังกฤษกะคยูจงเนี่ยแหละ
เพราะตอนนั้นเค้ายังไม่ได้ภาษาญี่ปุ่น   คยูจงคนดี แม่งโคดขี้เป็นห่วง คือเค้าเห็นเราเป็นเด็ก
คงคิดว่าเด็กกว่าเค้าแหละวะ เป็นห่วงเป็นใยจะไปยังไง กลับยังไง มาเกาหลีคนเดียวจะไปไหนต่อ
ห่า   จะไปเป็นเพื่อนชั้นไหมล่ะคยูจง เหอะๆๆๆ ถามจัง)
แค่นั้นไม่พอ   คยูจงสุดที่รัก   ถามเรย์ว่า เพื่อนไปไหน   (เรย์ก็คงงงๆ เพื่อนอะไร
จ๊อยเหรอ จ๊อยไปเรียกแท็กซี่) มันเลยชี้ๆไปที่จ๊อย   คยูจงแรงได้อีก
เพราะฮีบอกว่า ไม่ใช่เพื่อนคนนี้   คือ ..อีห่าเรย์คยูจงถามถึงกูโว้ยยยยยยย
กว่าจะเก็ทกัน ก็ตอบไป กูไปทำงาน กลับบ้านไปแล้ว
ในที่นี่ ไม่รู้ว่า คยูจงจะด่ากู ว่าทำไมกูทิ้งเพื่อน (กูคิดว่าคงไม่เป็นงั้นหรอกนะ)
หรือมันพิศวาสอยากเจอชั้น คือ หลังๆ ที่ญี่ปุ่นกูแพ็กเกจคู่กะเรย์ตลอด
มีชั้นมีเรย์   แต่ล่าสุดนี่ไม่อ่ะ เรย์ฉายเดี่ยว กูต้องทำงานหาเงินใช้หนี้ โฮๆๆๆ
ก็คุยกันไป คยูจงคนดี เป็นห่วงเป็นใย    ดึกแล้ว ตีหนึ่งกว่าแล้ว จะกลับยังไง
และอื่นๆอีกมากมาย     แล้ว..เรย์ก็ไม่ตาม อย่างว่า ไม่ใช่คนที่มันชอบ
คยูจงเดินมาคุยด้วยเสร็จ จนมันขอตัว ไปซื้อของก่อน   จนมันเข้าแมนชั่นไป..
อีนี่ไม่ได้รู้เรื่องอ่ะ นั่งทำใจอยู่ตรงนั้น   เหอๆๆๆๆ
จบข่าว รายละเอียดต้องอ่านไดเรย์จะเวิร์คกว่า เพราะมันเป้นคนเจอ  
กูนี่ฟังจากปากมันอีกที   ห่า ไม่ได้เจอเชี่ยไรเลย อย่างเซ็ง
เจอกันอีกทีฮอกไกโดเลย สนามบินห่าไรกูก็ไปไม่ได้ เซ็งเว้ย โฮๆๆ

ปล. ดีใจด้วยกะเรย์ คยูจงไม่ได้เมินมึงนะเนี่ย มันเดินไปหามึงเลยทีเดียว ฮ่าๆ