Storythai

ตื่นมาตอนเจ็ดโมง  กะจะไปรอดั๊บที่ชินคังเซน  รอไปรอมา สรุปว่า ดั๊บนั่งเครื่องบิน 

นั่งสายการบิน...  (เก็บเข้าระบบสมองกูละ ต่อไปมันก็คงนั่งแต่สายการบินนี่แหละ)  บินมาถึงตอนเที่ยง

ดีนะ ที่ทางโตเกียวเค้ารายงานเราตลอด  แบบเกาะติดเลย ตอนแรกเค้ารออยู่ชินคังเซน

แล้วแบบ.ไม่มีวี่แวว เลยไปดักรอที่บ้าน สรุปว่า  ตอนสิบโมงรถดั๊บ พึ่งไปรับที่แมนชั่น พอนั่งรถตาม ถึงรู้ว่า..

มันตรงไปสนามบินอ่ะ คือตอนนั้นเริ่มรน  รีบนั่งชินคังเซนจากนาโกย่า ดิ่งไปโอซาก้าก่อนเลย แล้วนั่งรถบัสต่อไปสนามบิน

สรุปว่า กูไปก็ไม่ได้เห็นเหี้ยไรเลยยยย ดั๊บไม่ออกทางปกติ  มีรถบัสเข้าไปรับด้านใน (ทำตัวยังกะอยู่เมืองไทย ห่าาาา)

ดงบังมันยังเดินออกปกติเลย  ดั๊บเป็นใครวะเนี่ย  เหอๆๆๆ    จะดักรอรถผ่านแล้วเล่นด้วย...

กูกะเรย์เซ็งอ่ะ  แม่งรถบัสก็ปิดม่านหมด ไม่เห็นไรอีกเช่นกัน  คือ  ถ้ามันโผล่มาเล่นด้วยคือ จบ  พอละ ไม่ตามละ

มันเสือกปิดม่าน พวกกูเลยทนไม่ได้ นั่งแท๊กซี่ตาม (หมดตัวแบบไม่ได้ตั้งใจอีก เฮ้อ)  ก็ตามไปเรื่อยๆ แท๊กซี่ตามเจ็ดแปดคันได้มั้ง

คนขับก็โคดโหด  หยุดข้างทาง แล้วแท๊กซี่ก็หยุดตามไง แม่งลงมาไล่แท๊กซี่ให้ไปก่อนให้หมด แล้วจอดไล่บ่อยมากกกกก

จนกูเหนื่อยอ่ะ  เหอๆๆ สงสารคนขับแท๊กซี่ชั้นด้วย  มันเปิดไฟหลอกตลอด จะหลอกหาหอกไร  เด๋วก็ต้องตามกันได้อยู่ดี

สุดท้ายก็..ตามจนถึงโรงแรมที่มันพัก  โรงแรมข้างๆงานมันน่ะแหละ  ห่า กูไปถึง คยูจงไปละ  เจอแต่ลีดเดอร์

(มันต้องเอาแต่นอนหลับเลยลงมาช้าแน่ๆ ฮ่าๆๆ)    ชั้นกะเรย์ก็นอยด์กันต่อไป  ตอนแรกกะนอนโรงแรมด้วย แล้วเช้ามืดพรุ่งนี้ชั้นค่อยกลับมาทำงาน

แต่โรงแรมห้องเต็ม จริงๆมันก็เป็นเรื่องดีแหละ พักด้วยกันก็ใช่ว่าจะได้ไร เหอๆๆ

สุดท้ายก็ไปหาไรกินกัน    อิ่มใช้ได้  นึกแล้วยังอยากอ้วกอยู่เลย
คืออารมณ์ตอนนั้นอิ่ม เลยสั่งมาเยอะมาก สรุปว่าแดกไม่หมด ฮ่าๆ


งานนี้ ชั้นกะเรย์ ได้ตั๋วเบอร์สิบเอ็ด (พอแลกเอาบัตร กลายเป็นได้เบอร์ยี่สิบเอ็ดยี่สิบสองไง)
มีช็อคอ่ะ ..ที่โคดดี ดีกว่าพวกนั่งอีก
คนนั่งก็นั่งกันไปร้อยหกสิบคน    คนยืนนี่มีเกือบเก้าร้อยคนได้ ก็ตามเบอร์แหละ
ชั้นหนึ่งถึงสี่ คละๆกันไป  แต่กูนี่แรงมากกกก เค้าให้สามสิบคนแรก ไปยืนหลังพวกที่นั่ง
แล้วก็คือข้างหน้าตากล้องเลย (เด่นนรก)


งานเริ่มทุ่มนึง แต่ประมาณหกโมงเกือบครึ่งดั๊บอ่ะออกมาซ้อม (สองเพลง)
ชอบดูเวลาพวกนี้ซ้อม มันต้องเต้นออมแรง ฮ่าๆๆ  น่ารักดี  แล้วเล่นตลอดด้วย
ตอนแรกที่ซ้อม เราไปยืนปนๆกะพวกแฟนคนอื่น เพราะที่เราเค้ายังไม่ให้เข้าอ่ะ
ขนาดไปยืนปนๆกะคนอื่น คยูจงแม่งยันหันมาเห็นกูเล่นกะกูเล้ยยย เด็กคนนี้มันแรง
แต่ก็ไม่หรอก  อาจจะไม่ได้เล่นกะชั้น เพราะแฟนคยูจงมันเยอะมากกกกกกกกกกกก
(ไม่ได้ประชดแต่อย่างไร  คยูจงมันแฟนเยอะจนชั้นผวา  ตกลงแม่งเล่นกะใครแน่วะ)
ใครๆก็คยูจงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  ห่า  คยูจงมันสเป็กผู้หญิงญี่ปุ่น  ผู้ชายอบอุ่น เฮ้อ
 
พอประมาณทุ่มสิบนาที เริ่มรายการ น้องๆโผล่ออกมากันละ โผล่มาคือเห็นกันเลยทีเดียว
กูล่ะงง ไปๆมาๆ ชั้นกะเรย์ มายืนกันตรงกลาง แล้วโคดจะเด่นกันเหลือเกิน
ยืนขวางหน้ากล้องกันเลยอ่ะ  กล้องตอนถ่ายดั๊บ..ต้องเห็นชั้นกะอีเรย์ก่อนอ่ะ
เพราะขวางหน้าตากล้อง เหอะๆ (โคดเสร่อ เสือกมารู้ตัวตอนจะจบอ่ะ เพราะกูไม่ได้มองจอทีวีเลย)
แล้วคยูจงแม่งก็เล่นจัง  เล่นจนคนอื่นรู้สึกอ่ะ  เหอะๆๆ  เด๋วก็หันมาพีซ
หันมาชี้หน้า ยิ่งอีตอนร้องเพลงแล้วเต้น หันมาชี้กูซะทุกรอบ  (ดีมากน้อง)
แล้วไอ้เล่นหูเล่นตาเนี่ย...เลิกซะที (กูจะบ้า โฮๆๆ)
เด๋วนี้มันชอบเล่นนะ  เห็นเล่นกะแฟนเยอะขึ้นละ  แต่แน่นอน  เล่นกะกูเยอะที่สุด
พวกอีห่าคนข้างหน้าหันมามองกันหมด 
(มันเล่นเหมือนกะชั้นเป็นญาติมันอ่ะ  อารมณ์คนรู้จัก เหอะๆ)
คือทั้งงานต้องมองแต่คยูจง เพราะมันหันมาเล่นตลอด ถ้าคลาดสายตา
อาจจะอดเห็นตอนเค้าเล่นด้วย เหอะๆ  กูเลยอดมองคนอื่นเลยยยยย
แต่มีได้มองจองมินแว้บนึง คือ.ขานั้นก็นะ  มองไปที  ก็หันมาเล่นด้วยเหมือนกัน
หันมาตะเบ๊ะให้เลยทีเดียว ตอนร้องเพลงอีก มันต้องชี้ๆ(ท่าเต้นมัน)
รอบแรกชี้ชั้น รอบสองชี้เรย์ คือกะให้ได้ทุกคน ฮ่าๆๆๆ
อ่าวห่า ลืมเล่า  เรื่องเพลง  เปิดตัวมา ร้องโคโคโระ
ต่อด้วยบีอะสตาร์ แล้วก็คุยๆนิดหน่อย
กูล่ะโจ๊ก ลีดเดอร์ถามว่า มาจากที่ไหนกันบ้าง โอซาก้าโกเบนาโกย่าเกียวโต
ไรพวกนี้....อยู่ๆอีมันเนะกวนตีน (กูว่ามันกวนมึงแน่อีเรย์)
หันมาเหล่ๆ แล้วพูดไปขำไป มีมาจากแอฟริกาหรือเปล่า ฮ่าๆๆๆๆๆๆ
งานนี้กูไม่เกี่ยวนะเว้ย ห่า กูยังไม่ดำขึ้นแอฟริกา  เหอๆๆ
แล้วใครซักคน พูดว่า แล้วจากโตเกียวล่ะ... แค่นั้นแหละ
คยูจง  หันมาชี้กูเองเลย  (สรุปคือกูเป็นคนโตเกียวไปแล้วเหรอ  กูคนไทยนะ เหอะๆ)
คยูจงหันมาชี้เลย มึง โตเกียวแน่นอน ชี้เสร็จวิงค์ให้อีก  นั่นแน่  เออ กูเป็นคนโตเกียวก็ได้เว้ย
แล้วตอนหลังจากนั้นไม่นาน  เหมือนจองมินพูดอะไรซักอย่าง
ไม่ใช่ภาษาเกาหลี แล้วมันก็ไม่เหมือนภาษาญี่ปุ่น ชั้นฟังไม่รู้เรื่อง
แต่มันชี้นิ้วมาทางพวกชั้นเลย คือตอนนั้น คนเป็นพันทั้งงาน...
ต้องหันมามองพวกกู  ตัวศิลปินก็จ้องมาทุกคน คือคยูจงมันพยักหน้าให้..
ชั้นก็กระซิบเรย์..ห่า ..มันพูดไรวะ  คือ จองมินเค้าพูดไรซักอย่าง
พูดเหมือนต้องการคำตอบ จนตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าพูดไร  คือกูแบบ..
ขอร้องล่ะ อย่ามายุ่งกะกู เลยบอกเรย์ไป    ไม่ใช่พวกเราหรอกน่า..
สงสัยมันชี้ไปที่กล้องมั้ง  แล้วชั้นกะเรย์ก็พร้อมใจกันหันไปมองกล้อง..
โดนไปอีกดอก สองคน  ออกจอกันไปอีกรอบ สรุปมันคือไร จนตอนนี้ยังไม่รู้เลยเนี่ย

แล้วดั๊บทั้งห้าคน  ก็ร้องเพลงโซโล่ของตัวเอง  ลีดเดอร์.ไม่ถือว่าร้องได้ป่ะ
แม่งพูดมาคำเดียว..นั่นแหละร้องเพลงของมัน
มันเนะนี่ร้องนาน เต้นด้วย  จองมิน  ก็ร้องนาน แล้วมีแบบทำหน้างอนๆ
ยื่นไมค์ให้แฟนร้องแล้วเงียบ..(คือร้องกันไม่ได้ ฮ่าๆ)
ต่อด้วยยองแซง นี่ก็ร้องนานเหมือนกัน ปิดท้ายด้วยคยูจง
แหม..ร้องแค่ท่อนสุดท้ายท่อนเดียว คือ..ได้ข่าวว่าจำเนื้อไม่ได้อีกต่างหาก โคดโจ๊ก ฮ่าๆๆ
ก่อนจากกัน..ร้องโคโคโระอีกรอบ  เออ มีสอนเต้นด้วย
อีตอนสอนเต้น คยูจง..จะเปิดคอร์สสอนชั้นเป็นการส่วนตัวเลยไหม
มองมาตลอด  (จริงๆไม่เกี่ยวอ่ะ  กูอยู่หน้ากล้อง ตอนสอนมันต้องมองกล้อง)
คือชั้นต้องอยู่ในสายตามันตลอด โคดโจ๊ก จะหันไปมองคนอื่นก็นะ...
กลัวมันจะเคือง แล้วไม่เล่นกะกูอีก ซวยเลยนะนั่น  เหอะๆๆๆ
ลีดเดอร์แม่งก็มั่วตลอดอ่ะเต้นผิด  เต้นผิดแล้วก็แลบลิ้น ฮ่าๆ
พูดญี่ปุ่น..ก็ไม่รู้เรื่อง ยองแซงอีกคน แม่งพูดกันไม่ค่อยได้เลยเหอะ
(ไปเรียนรู้จากบิ๊กแบงค์ซะ  พวกนั้นเซียนนนน เก่งกว่าดงบังอีกเหอะ  กวนตีนก็ที่หนึ่งฮ่าๆ)

ไปล่ะ  เริ่มทำงานเหมือนเดิม ขี้เกียจเป็นที่สุด อาทิตย์นี้ยอมไม่ตามพารันอ่ะ
ไปทำงาน ทุกวันเลยย  ความเครียดเริ่มพุ่งอีกแล้วกู  เฮ้อ  แต่ถ้าได้เงินเดือนแล้วคงหายเครียด ฮ่าๆ

14aug07  1:25am
จริงๆควรจบทริปตั้งแต่เมื่อวานอ่ะ  เพราะตั้งแต่วันนี้(จันทร์) ชั้นต้องทำงานทุกวันแบบไม่มีวันหยุด
ยันวันมีเอเนชั่น(ยี่สิบห้า) แค่คิดก็เหนื่อยแล้วว่ะ
สรุป ไปๆมาๆ  ..ตอนกลางวัน เพื่อนดั๊บเมล์มา บอกเที่ยวบินที่ดั๊บจะกลับ..เค้าบอกสี่ทุ่มครึ่ง
แต่ชั้นเถียงไป ว่าไม่ใช่สามทุ่มครึ่งเหรอ (ก็กูว่าน่าจะเป็นอันนั้นมากกว่า) กูพลาดซะที่ไหนล่ะ..
กูอุตส่าห์ลางานออกมาก่อน (แต่ใช้เวลาชม.นึง กว่าจะถึงสนามบิน) สรุปว่า .ไม่ถึงหรอกสนามบิน
แค่ถึงสถานีบ้านดั๊บปุ๊ป อีเรย์โทรมาบอกละ ว่า..ดั๊บมันออกมากันละ ห่าาา
กูอุตส่าห์หน้าด้าน หนีงานออกมา เสือกไม่ได้เจอที่สนามบินอีก
แล้วด้วยความที่ ชั้นอยู่เอกิแถวบ้านดั๊บพอดี  เออ กูไปรอที่บ้านก็ได้  คือ จากสนามบินไปถึงบ้านดั๊บ
ไม่เกินยี่สิบนาทีก็ถึง เพราะคราวนี้มันนั่งแท๊กซี่กันด้วย  ชั้นเลยไปรออยู่หน้าบ้าน
คนไม่เยอะเท่าไหร่ แต่ความซวยของชั้นเองแหละอยู่คนเดียว ไมมีคนดูต้นทางให้
สรุปว่า..ดั๊บหนีเข้าไปจากด้านหลัง จบกัน    คือ ชั้นก็พยายามเดินไปเดินมาอ่ะ
ด้านหน้าด้านหลัง มันคลาด มารู้อีกที ตอนอีสต๊าฟโผล่ออกมาจากแมนชั่น แค่เห็นแค่นั้นแหละ
ชั้นก็รู้สึกละ ว่า..กูซวยชิปหาย  เหอๆๆ
ก็ได้แต่นั่งรอไอ้เรย์มา  มาก็ไม่มีไรหรอก  มานั่งเม้าท์กันหน้าบ้านดั๊บ นั่งได้ไม่ถึงสิบห้านาที
ชั้นก็ชวนมันกลับละ  ชั้นเป็นพวกความอดทนต่ำอ่ะ  รอก็เจอนะ แต่กูไม่รอ  กูเองก็เหนื่อย
พรุ่งนี้ต้องทำงานเช้าด้วยเนี่ย    แค่เดินออกมาเท่านั้นแหละ  ไม่ไกลจากแมนชั่นมันเท่าไหร่
ดวงชิปหายยยย  เดินๆอยู่ อ่าว ห่า ทำไมข้างๆเป็นลีดเดอร์กะมันเนะ  คืองงๆกันอยู่กะเรย์
เชี่ย มันออกมากันได้ไง  ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  แต่ชั้นก็ไม่สนอ่ะ    แฟนคนอื่นทิ้งระยะห่างนะ
แต่กูนี่ไม่เลย ระยะประชิด  ซึ่งก็งงตัวเองเหมือนกัน แต่เอาเหอะ  ก็ไม่มีไร
บอกแล้วว่าเจอขำๆ  เอาเป็นว่าวันนี้ได้เจอก็พอ (ถึงจะไม่ใช่คยูจงก็เหอะ  โฮฮฮฮฮฮฮฮฮ)
คือ  ชั้นอ่ะไม่ยอมไป  ถ่วงเวลาเอง แล้วเล่นห่าไรกะมันเนะอยู่ สงครามประสาท
มันเนะก็ตลก ฮ่าๆ  โจ๊กมากูโจ๊กกลับเว้ย แต่ก็ไม่มีไร สุดท้ายก็บ๊ายบายแล้วจากไป
คือเห็นสภาพเสื้อผ้าแล้วไม่น่าจะไปไหนได้  มันเนะเสื้อกล้าม ขาสั้นรองเท้าแตะ
ลีดเดอร์ หมวกไหมพรมสีดำ เสื้อยืดสีออกเทาๆลายกระโหลก  กางเกงขาสามส่วน...
แล้วก็มีอีผจก.แว่นอีกคน ..ตอนแรกนึกว่าจะออกไปซื้อของแถวเอกิ ชั้นส่องเอกิอยู่ ไม่มีไรเลย
เลยฟันธงกันกะเพื่อน..มันต้องไป .จุด..จุด..จุดแน่ๆ  กูว่าวันนี้มันนัดเที่ยวกะแจจุงแน่นอน...
(ไอ้บีรู้มีด่าอีก ให้ไปตามที่นั่นเลย)  ห่า ไม่ไปเว้ยคยูจงก็ไม่ใช่  ลีดเดอร์กะมันเนะ ไม่รู้จะตามไปทำไม
คยูจงเรากินนมนอนหลับไปแล้ว ฮ่าๆๆ

ดังนั้น..ชั้นก็ควรจะหลับบ้าง  เดือนนี้งดเจอศิลปินครึ่งเดือน... เจอกันยี่สิบห้ากะดงบังเอเนชั่น
พรุ่งนี้ดงบังมีงานที่โตเกียวโดมชั้นยังไม่ไปเลย ฮ่าๆๆๆ ส่งตัวแทน บีจังไปดูเองคนเดียวละกัน อิๆๆ
ขอเมคมันนี่ก่อนนะ  มีแต่หนี้ นี่โดนไอ้โยตอดเงินอีก ห่า ตัวเองโดนรถชน
งานการไม่ได้ทำ บ่นไม่มีเงินให้ชั้นเอาเงินให้มัน มันน่าแค้นไหม งานไม่ได้ทำนอนอยู่กะบ้านสบายจะตายห่า
กูทำงานงกๆๆๆ  ..ได้เงินมาต้องเอาไปประเคนมันอีก  นรกจริงๆเล้ยยย

นี่มันก็โทรไปฟ้องแม่ ว่าชั้นเอาแต่ตามดารา โดนด่าเลย จะฟ้องเพื่ออะไร
ไม่ได้ขอเงินมันไปตามซักกะหน่อย ชิชะ  เด๋วก็แยกกันอยู่แม่งซะเลย รำคาญ